Uzun bir ayrılıktan sonra, belki yirmi yedi, yirmi sekiz sene oldu Üstadı görmeyeli. Onu görmek, mübarek simasını doya doya seyretmek için her zaman gidip ziyaret etmek istediğim halde meşguliyetten bir türlü vakit bulamadım. Fakat o kalblerde yaşadığı için, manevî varlığı ile daima beraberdik. Bu, gönüllerdeki iştiyakı bir dereceye kadar tatmin etmez miydi? Kendisini görüp kucaklaştığımız zaman, onun nuranî simasının verdiği zevk, maddî hasretin de ne kadar büyük olduğunu gösterdi.

Üstadla tanışmamız kırk seneyi geçti. O zamanlar hemen her gün idarehaneye gelir; Âkif’ler, Naim*ler, Ferid*ler, İzmirli’lerle birlikte saatlerce tatlı tatlı musahabelerde bulunurduk. Üstad, kendine mahsus şivesiyle yüksek ilmî meselelerden konuşur, onun, konuşmasındaki celâdet ve şehamet bizi de heyecanlandırırdı. Harikulâde fıtrî bir zekâ, ilâhî bir mevhibe. En mu’dil meselelerde, zekâsının kudret ve azameti kendisini gösterir. Daima işleyen ve düşünen bir kafa. Nakillerle pek meşgul değil. Onun rehberi yalnız Kur’an. Bütün feyiz ve zekâ kaynağı bu. Bütün o lem’alar, doğrudan doğruya bu kaynaktan nebean ediyor. Bir müçtehid, bir imam kadar rey sahibi. Kalbi bir sahabî kadar imanla dolu. Ruhunda Ömer*in şehameti var. Yirminci asırda devr-i saadeti nefsinde yaşatan bir mü’min, bütün hedefi iman ve Kur’an.

İslâmın gayetü’l-gayesi olan tevhid ve Allah’a iman esası, onun ve Risale-i Nur’un en büyük umdesidir. devr-i saadette, Müslümanlığın ilk kuruluş zamanlarında olsaydı, Hazret-i Peygamber, Kâbe’deki putların parçalanması vazifesini ona verirdi. Şirk’e ve putperestliğe o derece düşmandır.

Mücahede ile, gönüllerde iman ve Kur’an hakikatlerini yerleştirmek için geçen uzun, bir asra yakın bir ömür. Fazilet ve şehametle geçen bir ömür. Harb meydanlarında, mücahidlerin önünde, kılınç elinde, dimdik ayakta düşmana saldıran bir kahraman. Esarette, düşman kumandanına karşı koyan bir kahraman. İdam sehpasında, düşman kumandanını düşündüren, insafa getiren bir kahraman…

Millet ve memleket için canını vermekten zerre kadar çekinmeyen bir fedaî. Fitnenin, bozgunculuğun en müthiş düşmanı. Milletin menfaati için, her türlü zulme, işkenceye tahammül ediyor. Ona zulmedenlere beddua bile etmez. Onu zindanlara atanlara, ancak salâh ve iman temenni eder. Gaye uğrunda ölüm, onun için basit bir şeydir.

Kendisi bir çanak çorba, bir bardak su, bir lokma ekmekle tegaddi eder. Elbisesi pek basit ve fakiranedir. Beyaz Amerikan bezinden pamuklu bir hırka. Çamaşırını kirlenmeden değiştirir ve temizletir. Temizliğe fevkalâde itina eder. Kâğıt parayı tutmaz ve üstünde taşımaz. mâmelek namına dünyada hiçbir şeyi yok. Kendi için yaşamaz, cemiyet için yaşar.

Yapısı ufak tefektir, fakat heybetlidir, haşmetlidir. Gözleri birer şems-i tâban gibi nur saçarBakışları şahanedir. Maddeten, belki dünyanın en fakir adamıdır; fakat maneviyat âleminin sultanıdır.Seksen küsûr senenin âlâmı yüzünde bir buruşuk yapamamış, yalnız saçlarını ağartmıştır. Rengi, pembe beyazdır. Sakalı yoktur. Bir delikanlı kadar zindedir. Halim ve selimdir. Fakat heyecana geldiği zaman bir arslan tavrı alır, iki dizinin üstüne doğrulur, bir şâhenşâh gibi konuşur.

En sevmediği şey siyasettir. 35 senedir bir gazeteyi eline almış değildir. Dünya şuunu ile alâkasını kesmiştir. Akşam namazından sonra ferdası öğleye kadar kimseyi kabul etmez, ibadetle meşgul olur. Pek az uyur. Talebelerini de siyasetten şiddetle men’eder. Memleketin her tarafında 600 bini mütecaviz, belki bir milyonu bulan talebeleri memleketin en faziletli evlâtlarıdır. Üniversitenin muhtelif fakültelerinde müsbet ilimler tahsil eden şakirdleri pek çoktur, yüzlercedir, binlercedir. Hiçbir Nur talebesi yoktur ki, sınıfının en faziletlisi, en çalışkanı olmasın. Memleketin her tarafında bulunan bu yüz binlerce Risale-i Nur talebesinden hiçbirinin, hiçbir yerde asayişi muhilvak’ası yoktur. Her Nur talebesi, hükûmetin, nizam ve intizamın tabiî birer muhafızıdır; asayişin manevî bekçisidir. hiçbir hareketi, hiçbir

İstanbul seyahatinden muzdarip olup olmadığını sordum:

- Bana ızdırab veren, dedi, yalnız İslâmın maruz kaldığı tehlikelerdir. Eskiden tehlikeler hariçten gelirdi; onun için mukavemet kolaydı. Şimdi tehlike içeriden geliyor. Kurt, gövdenin içine girdi. Şimdi, mukavemet güçleşti.

Korkarım ki cemiyetin bünyesi buna dayanamaz.. çünkü düşmanı sezmez. Can damarını koparan, kanını içen en büyük hasmını dost zanneder. Cemiyetin basiret gözü böyle körleşirse, iman kalesi tehlikededir. İşte benim ızdırabım, yegâne ızdırabım budur. Yoksa şahsımın maruz kaldığı zahmet ve meşakkatleri düşünmeğe bile vaktim yoktur. Keşke bunun bin misli meşakkate maruz kalsam da iman kalesinin istikbali selâmette olsa!

- Yüzbinlerce imanlı talebeleriniz size âtî için ümit ve teselli vermiyor mu?

- Evet, büsbütün ümitsiz değilim. Amma bu husustaki ızdırabımı da giderecek umumî bir iman inkişafı göremiyorum.

Dünya, büyük bir manevî buhran geçiriyor. Manevî temelleri sarsılan garb cemiyeti içinde doğan bir hastalık, bir veba, bir taûn felâketi gittikçe yeryüzüne dağılıyor. Bu müthiş sâri illete karşı İslâm cemiyeti ne gibi çarelerle karşı koyacak? Garbın çürümüş, kokmuş, tefessüh etmiş, bâtıl formülleriyle mi? Yoksa İslâm cemiyetinin ter ü taze iman esaslarıyla mı? Büyük kafaları gaflet içinde görüyorum. İman kalesini, küfrün çürük direkleri tutamaz. Onun için, ben yalnız iman üzerine mesaimi teksif etmiş bulunuyorum.

Risale-i Nur’u anlamıyorlar. Yahut anlamak istemiyorlar. Beni, skolastik bataklığı içinde saplanmış bir medrese hocası zannediyorlar. Ben, bütün müsbet ilimlerle, asr-ı hazırterennüm ediyorum. Yalnız Kur’an’ın tesis ettiği tevhid ve iman esası üzerinde işliyorum.. ki İslâm cemiyetinin ana direği budur. Bu sarsıldığı gün, cemiyet yoktur. fen ve felsefesiyle meşgul oldum. Bu hususta en derin meseleleri hallettim. Hattâ bu hususta da bazı eserler telif eyledim. Fakat ben, öyle mantık oyunları bilmiyorum. Felsefe düzenbazlıklarına da kulak vermem. Ben, cemiyetin iç hayatını, manevî varlığını, vicdan ve imanını

Bana, “Sen şuna buna niçin sataştın?” diyorlar. Farkında değilim. Karşımda müthiş bir yangın var. Alevleri göklere yükseliyor. İçinde evlâdım yanıyor, imanım tutuşmuş yanıyor. O yangını söndürmeğe, imanımı kurtarmağa koşuyorum. Yolda biri beni kösteklemek istemiş de ayağım ona çarpmış. Ne ehemmiyeti var? O müthiş yangın karşısında bu küçük hadise bir kıymet ifade eder mi? Dar düşünceler! Dar görüşler!

Beni, nefsini kurtarmayı düşünen hodgâm bir adam mı zannediyorlar? Ben, cemiyetin imanını kurtarmak yolunda dünyamı da feda ettim, ahiretimi de. Seksen küsûr senelik bütün hayatımda dünya zevki namına bir şey bilmiyorum. Bütün ömrüm harb meydanlarında, esaret zindanlarında, yahut memleket hapishanelerinde, memleket mahkemelerinde geçti. Çekmediğim cefa, görmediğim eza kalmadı. Divan-ı harblerde, bir câni gibi muamele gördüm; bir serseri gibi memleket memleket sürgüne yollandım. Memleket zindanlarında aylarca ihtilâttan men’edildim. Defalarca zehirlendim. Türlü türlü hakaretlere maruz kaldım. Zaman oldu ki hayattan bin defa ziyade ölümü tercih ettim. Eğer dinim intihardan beni men’etmeseydi, belki bugün Said topraklar altında çürümüş gitmişti.

Benim fıtratım, zillet ve hakarete tahammül etmez. İzzet ve şehamet-i İslâmiye beni bu halde bulunmaktan şiddetle men’eder. Böyle bir vaziyete düşünce, karşımda kim olursa olsun, isterse en zalim bir cebbar, en hunhar bir düşman kumandanı olsa tezellül etmem. Zulmünü, hunharlığını onun suratına çarparım. Beni zindana atar, yahut idam sehpasına götürür.. hiç ehemmiyeti yoktur. -Nitekim öyle oldu- Bunların hepsini gördüm. Birkaç dakika daha o hunhar kumandanın kalbi, vicdanı zulümkârlığa dayanabilseydi Said bugün asılmış ve masumlar zümresine iltihak etmiş olacaktı.

İşte benim bütün hayatım böyle zahmet ve meşakkatle, felâket ve musibetle geçti. Cemiyetin imanı, saadet ve selâmeti yolunda nefsimi, dünyamı feda ettim. Helâl olsun. Onlara beddua bile etmiyorum. Çünkü, bu sayede Risale-i Nur, hiç olmazsa birkaç yüz bin, yahut birkaç milyon kişinin -adedini de bilmiyorum ya, öyle diyorlar. Afyon Savcısı beş yüz bin demişti. Belki daha ziyade- imanını kurtarmağa vesile oldu. Ölmekle, yalnız kendimi kurtaracaktım, fakat hayatta kalıp da zahmet ve meşakkatlere tahammül ile bu kadar imanın kurtulmasına hizmet ettim. Allah’a bin kere hamdolsun.

Sonra, ben cemiyetin iman selâmeti yolunda ahiretimi de feda ettim. Gözümde ne Cennet sevdası var, ne Cehennem korkusu. Cemiyetin, yalnız yirmi milyon Türk cemiyetinin değil, yüzlerce milyon bütün İslâm cemiyetinin imanı namına bir Said değil, bin Said feda olsun. Kur’an’ımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa Cenneti de istemem; orası da bana zindan olur. Milletimizin imanını selâmette görürsem, Cehennemin alevleri içinde yanmağa razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül-gülistan olur.

Hazret coşmuştu. Bir yanardağ gibi lâvlar saçıyordu. Bir fırtına gibi gönül denizini dalgalandırıyordu. Bir şelâle gibi haşmetli zemzemelerle ruhun en derin noktalarına çarpıyordu. Çok heyecanlanmıştı. Millet kürsüsünde coşmuş bir hatib gibi devam ediyor, sözünün kesilmesini istemiyordu. Yorulduğunu hissettim. Bu heyecanlı bahsi değiştireyim, dedim.

- Mahkemede sıkıldınız mı? diye sordum.

Dinî tedrisata, kadınlarımızın, muhterem hemşîrelerimizin terbiye-i İslâmiye dairesinde iffet ve şereflerini muhafaza etmelerine taraftar olmanın bir suç olduğuna dair kanunlarda bir madde var mı? “Kalbe gelen hakikat” gibi tabirleri de şahsî nüfuz temini maksadına delil göstermelerinin manasını da bu ilimle, hukukla meşgul doçentlerden sorarım.

Üstadla görüşmemiz çok uzamıştı. Müsaade alıp ayrıldığım zaman vakit hayli geçmişti.

SamanyoluHaber yazarı Ramazan Kerpeten, Bediüzzaman’ın vefat ettiğinde ardında sadece bir sepet dolusu mal varlığı bıraktığını yazdı.

İşte Kerpeten’in yazısından ilgili bölümler:

“O’nun (s.a.s.) açtığı büyük şehrahın yılmaz takipçilerinden Asrımızın Büyük Mütefekkiri Bediüzzaman Hazretleri’nin bütün malvarlığı da, daima yanında taşınabilecek kadardı; yani bir çanta dolusu… Yolculuğa hazır bir halde ve tetikte… (Her an bir sürgün emri çıkabilirdi çünkü!)

Böyle bir iktisat, kanaat ve tevekkülle geçen müstesna bir ömrün hitamında Bediüzzaman Hazretleri, 23 Mart 1960 günü Urfa’daki bir otel odasında, sabaha karşı ebedî âleme göç etmişti.

Sabah olunca, önce doktor, ardından koltuğunun altında bir sürü dosya, kâğıt ve matbu evrakla gelmişti tereke hakimi. Bürokratik teâmülleri bütün incelikleri ile işleten hâkim, Zübeyir Gündüzalp’in de yardımıyla Bediüzzaman’dan kalan eşyayı ve emvâli tespite başlar:

“Saat, cübbe, seccade, sarık, birkaç parça eski çamaşır, çaydanlık, bardak, kap-kacak ve onbeş lira madenî para.”

Hepsi bir sepete sığacak kadar dünyalık mal. Tereke Hakimi şaşkınlık içinde sormuştu:

“Hepsi bu kadar mı?!”

Hayatının büyük kısmında onun yakın hizmetinde bulunan ve onun bir çok ahvaline vakıf olan Zübeyir Gündüzalp Bey’in cevabı çok netti:

“Daha ne olsun ki?!”

Evet; ömrünü bir milletin ahiretinin selametine adamış birisinin geriye maddi olarak neyi kalsın ki?

El hak, Yunus gibi;

“Ne varlığa sevinürem

Ne yokluğa yerinürem

Aşkın ile avunuram

Bana seni gerek seni” deyip, bir buz parçası hükmündeki mevcudunu büyük bir havuza atanların eriyip giden varlıkları sonra işte böyle koca bir havuz oluyor ve hatta zamanla okyanusa dönüşüveriyordu!

Hem insanlar geriye bir mal bırakmayı evlad-u iyâli için arzular genelde… O Asrın Garibi, bir ömür boyu süren sürgünlerde evlenememişti ki hiç! Ama geriye, bir evlattan çok daha fazla kendisini seven ve benimseyen yüzbinler bırakmıştı!

Şimdi;

Geriye onlarca evlat bırakıp da ardından ulaşacak hayrı bulunmayanlar mı daha talihli, yoksa bu Dev Kâmetler mi..? Zira bir hadiste; ölen insanın ardında kapanmayan üç hasene defterinden bahsediliyor:

“Hayırlı bir ilim, güzel bir hayrat, yada hayırlı bir evlat..”

Samanyolu Haber yazarı Ramazan Kerpeten, “S-empatik olabilmek” başlıklı yazısında, Bediüzzaman’ın bir talebesiyle arasında geçen, empatiyle ilgili diyaloğunu yazdı.

İşte Kerpeten’in yazısından ilgili bölüm:

“Bediüzzaman Hazretlerinin ortaya koyduğu bir hakikat vardır. Meseleyi, talebelerinden Vanlı Molla Hamit anlatıyor:

Bir gün caminin hücre kapısını unutarak açık bırakmıştık. Talebe arkadaşların küpte kavurmaları vardı. İçeri giren bir köpek, küpe kafasını sokup kavurmaları yemiş, sonra da kafasını çıkaramayınca küpü kırıp kaçmış.

Talebe arkadaşların canı çok sıkılmıştı. Bir tertiple köpeği tekrar celbedip, sopa ile döveceklerdi. Üstad, vaziyeti öğrenince onları vazgeçirmek istedi.

Molla Resul:

“Seyda, biraz kıymamız vardı. Biz kıyamıyorduk ki yiyelim. Hâlbuki bir köpek gelerek hem kıymayı yemiş, hem de küpü kırmış. Bize zarar verdi. Nasıl biz onu dövmeyelim?” dedi.

Üstad:

“Molla Resul, senden soruyorum, vicdanen söyle, sen aç kalsan, paran da olmasa, bir şey almaya gücün de olmasa, nihayet açık bir yerde bir et bulsan, yer misin, yemez misin? Hâlbuki aklın var, idrak ediyorsun ki bu etin sahibi var.” diye konuştu.

Molla Resul, Üstadın bu konuşması üzerine bir müddet konuşmayarak sustu. Sonra cevaben,

“Evet, yerim Seyda!” dedi.

Üstad, tekrar buyurdu ki:

“Bu hayvandır, aklı yoktur. Haramı, helâli bilmiyor. Hayır ve şerri tanımıyor. Sahibinin kendisini döveceğini de bilmiyor. Elbette açık kapıdan girip, kıymalarınızı yemiş.

Bundan dolayı cezaya müstahak mıdır? Sizden soruyorum, elinizi vicdanınıza koyarak cevap verin.”

Sonra Molla Resul ve arkadaşları, “Köpekte kabahat yoktur”, diye kabul ettiler.

Üstad da:

“Madem öyledir, bu hayvanın gıybetini yapmayın ve helâl edin!” dedi.

(Mütecaviz bir hayvanı, bir köpeği dahi anlamaya çalışmak, onun hakkında kötü söze, gıybete dahi izin vermemek..! Ya bir de kardeşlerimiz, dostlarımız olunca mevzu..?!)

Komşularınızda kavga, gürültü mü var?

Kötü alışkanlıkları, nahoş tavırları mı var?

Aynı psikolojiyi taşıyor olsaydınız, durumunuz nice olurdu?

Burada dikkat;

Bu tahlil ve deneyin neticesini sağlıklı ortaya koyabilmemiz için, şartları tam olarak sağlamanız lazım. Hani, bir deneyde, doğru bir netice elde etmek için bir normal şartlar altında standardı vardır ya; aynı ısı, ışık, ses ve sürtünme oranında… Yani eleştirdiğin, kızdığın insanın yaşadığı ve yaşamakta olduğu bütün meselelere vâkıf olmanız gerekiyor. Bu doneleri toparlarken de aslında kızıp geçtiğimiz çevremizdekileri bütün yönleriyle tanımış ve onun gerçek dünyasına tanık olmuş oluruz.

Başkalarını eleştireceğimize, önce kendimize bakmalı, bir de karşı tarafın içinde bulunduğu hali bilmeliyiz. Sağlam görüş ve kanaatler böyle tesis olur ancak.

Bediüzzaman Said Nursi, 1922-1923 yıllarında 10 ay kadar Ankara’da kaldı. Ne var ki yöneticilerin dine karşı lakaytlığını gördükten sonra umduğunu bulamadı ve Van’a gitti. Van’da kendini bütünüyle dini ilimlere ve ibadete verdi.

Bediüzzaman, insanlara olduğu kadar hayvanlara da son derece merhametli idi. Öğrencilerinin hayvanlara karşı olumsuz tavırlarını gördüğünde ya da duyduğunda çok üzülürdü ve onları ikaz ederdi.

Öğrencilerinden birisi bir gün bir kertenkele görür ve…. Gelin gerisini Molla Resul’den dinleyelim:

“Üstad, bir gün bize ‘Ben tesbihat ve dua ile meşgul olacağım’. Siz gidin biraz gezin” demişti.

Bu gezinti sırasında bir taşın üstünde bir kertenkeleyi vurup öldürmüştüm. Dönüşte Üstad, ne yaptığımızı, nerelere gittiğimizi sordu. Ben de gezdiğimiz yerleri anlattım. Sonra da bir kertenkeleyi öldürdüğümü söyleyince Üstad çok üzüldü. Bana dönerek,

“Evini harap etmişsin” dedi.

Ben de “Bizde 7 kertenkele öldürenin bir hac sevabı kazanacağını söylerler” dedim.

Bu defa Üstad, “Otur da konuşalım, kim haklı, kim haksız?”

“O hayvan sana saldırdı mı?”

“Hayır”

“Elinden bir şeyini aldı mı?”

“Hayır”

“O hayvanın rızkını sen mi veriyorsun?”

“Hayır”

“Senin mülkünde mi, arazinde mi geziyordu?”

“Hayır”

“O hayvanı sen mi yarattın?”

“Hayır”

“Bu hayvanların niçin yaratıldığını biliyor musun?”

“Hayır”

Bu hayvanı yaratan Allah, senin öldürmen için mi yarattı? Sana kim öldür dedi? Bu hayvanların yaratılışında binlerce fayda ve hikmet var. Onu öldürmekle hata etmişsin.”

“Ne mutlu o adama ki, kendini bilip haddinden tecavüz etmez.”*

Nasıl bir zerre camdan, bir katre sudan, bir havuzdan, denizden, kamerden seyyarelere kadar güneşin cilveleri var. Herbirisi kabiliyetine göre güneşin aksini, misalini tutuyor ve haddini biliyor. Bir katre su, kendi kabiliyetine göre “Güneşin bir aksi bende vardır” der. Fakat “Ben de deniz gibi bir aynayım” diyemez. Öyle de, esmâ-i İlâhiyenin cilvesinin tenevvüüne göre, makamât-ı evliyada öyle merâtip var. Esmâ-i İlâhiyenin herbirisinin, bir güneş gibi, kalbden Arşa kadar cilveleri var. Kalb de bir arştır. Fakat “Ben de Arş gibiyim” diyemez.

İşte, ubudiyetin esası olan, acz ve fakr ve kusur ve naksını bilmek ve niyaz ile dergâh-ı Ulûhiyete karşı secde etmeye bedel naz ve fahir suretinde gidenler, zerrecik kalbini Arşa müsavi tutar. Katre gibi makamını, deniz gibi evliyanın makamâtıyla iltibas eder. Kendini o büyük makamâta yakıştırmak ve o makamda kendini muhafaza etmek için, tasannuâta, tekellüfâta, mânâsız hodfüruşluğa ve birçok müşkilâta düşer.

Elhâsıl, hadiste vardır ki:

“İnsanlar helâk oldu—âlimler müstesna. Âlimler de helâk oldu—ilmiyle amel edenler müstesna. Amel edenler de helâk oldu—ihlâs sahipleri müstesna. İhlâs sahiplerine gelince, onlar da pek büyük bir tehlike ile karşı karşıyadırlar.” Yani, medar-ı necat ve halâs, yalnız ihlâstır. İhlâsı kazanmak çok mühimdir. Bir zerre ihlâslı amel, batmanlarla hâlis olmayana müreccahtır. İhlâsı kazandıran, harekâtındaki sebebi sırf bir emr-i İlâhî ve neticesi rıza-yı İlâhî olduğunu düşünmeli ve vazife-i İlâhiyeye karışmamalı.

Herşeyde bir ihlâs var. Hattâ muhabbetin de ihlâsla bir zerresi, batmanlarla resmî ve ücretli muhabbete tereccüh eder. İşte bir zat bu ihlâslı muhabbeti böyle tabir etmiş:

“Ben muhabbet üzerine bir rüşvet, bir ücret, bir mukabele, bir mükâfat istemiyorum.” Çünkü, mukabilinde bir mükâfat, bir sevap istenilen muhabbet zayıftır, devamsızdır. Hattâ hâlis muhabbet, fıtrat-ı insaniyede ve umum validelerde derc edilmiştir. İşte bu hâlis muhabbete tam mânâsıyla validelerin şefkatleri mazhardır. Valideler, o sırr-ı şefkatle, evlâtlarına karşı muhabbetlerine bir mükâfat, bir rüşvet istemediklerine ve talep etmediklerine delil; ruhunu, belki saadet-i uhreviyesini de onlar için feda etmeleridir. Tavuğun bütün sermayesi kendi hayatı iken, yavrusunu itin ağzından kurtarmak için—Hüsrev’in müşahedesiyle—kafasını ite kaptırır.

* Keşfü’l-Hafâ, 2:46; Terğib ve Terhib gibi kaynaklardaki hadislere bakılırsa hadis-i bilmânâ (mana olarak hadis) denilebilir. Hz. Ali’nin de böyle bir sözü bulunmaktadır.

Lem’alar, 17. Lem’a, 13 Nota, 3. Mesele, s. 184

Bu sıkıntılı zamanda nefsim sabırsızlıkla beni taciz ederken, bu fıkra onu tam susturdu, şükrettirdi. Size de faydası olur diye leffen takdim edilen bu fıkra, başımın yanında asılı duruyor.

1. Ey nefsim!

Yetmiş üç sene, yüzde doksan adamdan ziyade zevklerden hisseni almışsın. Daha hakkın kalmadı.

2. Sen, ani ve fani zevklerin bekasını arıyorsun. Onun için, onun zevaliyle ağlamaya başlıyorsun. Kör hissiyatınla bu yanlışının tam tokadını yersin. Bir dakika gülmeye bedel on saat ağlıyorsun.

3. Senin başına gelen zulümler ve musibetlerin altında kaderin adaleti var. İnsanlar, senin yapmadığın bir işle sana zulmediyorlar. Fakat kader, senin gizli hatalarına binaen,
o musibet eliyle seni hem terbiye, hem hatana kefaret ediyor.

4. Hem yüzer tecrübenle, ey sabırsız nefsim, kat i kanaatin gelmiş ki, zahiri musibetler altında ve neticesinde inayet-i İlahiyenin çok tatlı neticeleri var. “Belki sevmediğiniz şey hakkınızda hayırlıdır.” Bakara Suresi, 2:216″ çok kat i bir hakikatı ders veriyor.
O dersi daima hatıra getir.
Hem, feleğin çarkını çeviren kanun-u İlahi, senin hatırın için o pek geniş kanun-u kaderi değiştirilmez.

5. Kadere iman eden, kederden emin olur. kudsi düsturunu kendine rehber et.
Hevesli akılsız çocuklar gibi, muvakkat, ehemmiyetsiz lezzetlerin peşinde koşma. Düşün ki, fani zevkler, sana manevi elemler, teessüfler bırakıyor. Sıkıntılar, elemler ise, bilakis, manevi lezzetler ve uhrevi sevaplar veriyor. Sen divane olmazsan, muvakkat lezzeti yalnız şükür için arayabilirsin. Zaten lezzetler şükür için verilmiş.

Emirdağ Lahikası – 173
Bediüzzaman Said Nursi

Dr. Colin Turner

I have also heard the Risale-i Nur described as revolutionary, and with this I agree. But I am not talking about revolution in the political sense of the word. There is no mention of this in the Risale-i Nur, although I am sure that had Bediuzzaman advocated the violent overthrow of all secular governments, the Risale-i Nur would be required reading in every Western university, and Bediuzzaman would be a household name in the West.

As someone born and raised in Britain, I am often asked what we as Muslims have to offer to the West. But before I answer, I should like to ask a question myself: Are we Muslims because we believe in Allah, or do we believe in Allah because we are Muslims?

The question occurred to me during a march through the streets of London, over a decade ago, to protest against the Russian occupation of Afghanistan. I’d made a formal conversion to Islam several years prior to this, and it wasn’t my first demonstration. There were banners and placards and much shouting and chanting. And in between “Russians out,” “Death to Breshnev,” and “Muslims of Afghanistan rise up,” we shouted our own Islamic slogans: Allahu akbar and La ilaha illa Allah.

Towards the end of the demonstration I was approached by a young man who introduced himself as someone interested in Islam. “Excuse me,” he said, “but what is the meaning of La ilaha illa Allah?”

Without a moment’s hesitation I answered, “There is no god but Allah.” ‘Tm not asking you to translate it,” he said, ‘Tm asking you to tell me what it really means.” There was a long awkward silence as it dawned on me that I was unable to answer him.

You are no doubt thinking, “What kind of Muslim is it that does not know the real meaning of La ilaha illa Allah?” To this I would have to say: a typical one. That evening I pondered my ignorance; being in the majority didn’t help, it simply made me more depressed.

So how did I become a Muslim? You’ve no doubt heard the anecdote about Nasreddin Hoja. A friend of his called on him one day and found Hoja sitting in front of a large basket of chillies. His eyes were red and swollen, blood dripped from his gums and tears from his eyes. Yet he carried on eating. Why are you torturing yourself, his friend asked. Because, said Nasreddin Hoja, biting into another pepper, I’m hoping one of them will be sweet.

I had been in the same position myself. No ideology or alternative life-style that I tried could satisfy the inner need for something more, something worth existing for, that elusive something that is always just around the comer but never seems to appear. Disenchanted with every aspect of my life, I left Britain and somehow drifted towards the Middle East. It was not a conscious choice. And it was there that I found the sweet chilli pepper.

Islam simply made sense, in a way that nothing else ever had. It had roles of government, it had an economic system, it had regulations covering every facet of day-to-day existence. It was egalitarian and addressed to all races, and it was clear and easy to understand. Oh, and it has a God, One God, in whom I had always vaguely believed. That was that. I said La ilaha ilia Allah and I was part of the community. For the first time in my life I belonged.

New converts are invariably enthusiastic to know as much as possible about their religion in the shortest possible time. In the few years that followed, my library grew rapidly. There was so much to learn, and so many books ready to teach. Books on the history of Islam, the economic system of Islam, the concept of government in Islam; countless manuals of Islamic jurisprudence, and, best of all, books on Islam and revolution, on how Muslims were to rise up and establish Islamic governments, Islamic republics. When I returned to Britain in early ‘79 to begin a University course, I was ready to introduce Islam to the West.

It was to these books that I turned for an answer to the question “What is the meaning of La ilaha illa Allah?” Again I was disappointed. The books were about Islam, not about Allah. They covered every subject you could possibly imagine except for the one which really mattered. I put the question to the imam at the University mosque. He made an excuse and left. Then a brother who had overheard my impertinent question to the imam came over and said: “I have a tafsir of La ilaha illa Allah. If you like we could read it together.” I imagined that it would be ten or twenty pages at the most. It turned out to have over 5000 pages, in several books. It was, as I’m sure you’re aware, the Risale-i Nur by Ustad Bediuzzaman Said Nursi.

Initially, I dismissed the Risale-i Nut as mysticism. My brother pointed out that this was the reaction of a closed mind. Without the intellectual crutches provided by my old books, I felt ignorant and lost. It was a completely new language, a totally new vision. My brother sensed my unease. He said: “Don’t worry. The books you have read before all have their place. They are the skin. But this,” he said, tapping a copy of The Supreme Sign, “this is the fruit.” So we began to read, this time in the name of Allah, and slowly things began to fall into place.

Each of us is born in total ignorance; the desire to know ourselves and our world is an innate one. Thus “Who am I? Where did I come from? What is this place in which I find myself? What is my duty here? Who is responsible for bringing me into existence’?” — these are questions which each of us answers in his own way, either through direct observation or through blind acceptance of the answers suggested by others. And how one lives one’s life, the criterion by which one acts in this world, depends totally on the nature of those answers. The Supreme Sign is no less than a guided tour of the cosmos, and the traveler is one who is seeking answers to these questions.

The Supreme Sign does not presuppose belief in God; rather it travels from the created to the Creator. And it affirms that anyone who sincerely wishes to answer the questions, and who looks upon the created world as it is, and not as he wishes or imagines it to be, must inevitably come to the conclusion La ilaha ilia Allah. For he will see order and harmony, beauty and equilibrium, justice and mercy, dominicality and munificence; and at the same time he will realize that those attributes are pointing not to the created beings themselves but to a Reality in which all of these attributes exist in perfection and absoluteness. He will see that the created world is thus a book of names, an index, which seek to tell about its Owner.

In Nature, Cause or Effect?, Bediuzzaman takes the interpretation of La ilaha illa Allah even further. The notion that he examines is that of causality, the cornerstone of materialism and the pillar upon which modern science has been constructed. Belief in causality gives rise to statements such as: It is natural; Nature created it; it happened by chance, and so on. With reasoned arguments, Bediuzzaman explodes the myth of causality and demonstrates that those who adhere to-this belief are looking at the cosmos not as it actually is, or how it appears to be, but how they would like to think it is.

In Tabiat Risalesi [Nature, Cause or Effect?], Bediuzzaman demonstrates that all beings, on all levels, are interrelated, interconnected and interdependent, like concentric or intersecting circles. He shows that beings come into existence as though from nowhere, and, during their brief lives, each with its own particular purpose, goal and mission, act as mirrors in which various attributes, and countless configurations of names, are displayed. Their createdness, transience, impotence and contin-gence, their total dependence on factors other than themselves prove beyond doubt that they cannot be the owners of that which they appear to possess, let alone bestow attributes of perfection on beings that are similar to or greater than themselves.

The materialists however, see things differently — they do not see different things. They ask us to believe that this cosmos, whose innate order and harmony they do not deny, is ultimately the work of chance. Of chaos and disorder, of sheer accident. They then ask us to believe that this cosmos is sustained by the mechanistic interplay of causes — whatever they may be, and not even the materialists know for sure — causes which are themselves created, impotent, ignorant, transient and purposeless, but which somehow contrive, through laws which appeared out of nowhere, to produce the orderly works of art of symphonies of harmony and equilibrium that we see and hear around us.

Like Abraham in the house of idols, Bediuzzaman destroys these myths and superstitions. Given that all things are inter-connected, he reiterates, whatever it is that brings existence to the seed of a flower must also be responsible for the flower itself; and given their interdependence, whatever brings into existence the flower must also be responsible for the tree; and given the fact that they are interrelated, whatever brings into existence the tree must ‘also be responsible for the forest, and so on. Thus to be able to create a single atom, one must also be able to create the whole cosmos. That is surely a tall order for a cause which is blind, impotent, transient, dependent and devoid of knowledge of our purpose.

More and more scientists are beginning to realize that the mechanistic theories of old are simply no longer sustainable. Faced with beauty, awesomeness, order, harmony, symmetry and purpose, attempts to explain away creation by evoking the idea of chance and causality are becoming increasingly untenable. Many are so outraged at the imminent collapse of their old gods that they lapse into hysteria:

One celebrated biologist — and biology is still the most rigidly mechanistic of disciplines — is on record as having said “Funnily, the more beauty and harmony I discover in the cosmos, the more convinced I become of its meaninglessness.” The poor man seems not to have understood that if everything is meaningless, his own effect to that is equally so. Another famous — or should I say infamous — scientist, also a biologist, asserts that the existence of beings, and in particular the phenomenon of form, can in no way be attributed to the random motions of blind, unknowing and impotent causes. He is not alone in his thinking, but he is the first eminent Western biologist to state such beliefs openly. Interestingly enough, he likens the state of the Western scientific fraternity to Russia under Breshnev.

The mechanistic theory is the rigid, all-powerful orthodoxy to which all scientists – biologists in particular – must bow down if they are to retain their credibility and their jobs. And so they are forced to live a fearful charade, shouting their loyalty in public but whispering their real thoughts in private. When the book in which he attacks causality was published, the magazine The New Scientist described it as a “candidate for burning.” Since then, the author of this book has become an outcast, the Salman Rushdie of Western science.

Such widely differing opinions as to the viability of the causal hypothesis show that the attribution of creative power to Nature or natural laws is by no means .the inevitable corollary of objective, scientific investigation. It is no more than a personal opinion. Similarly, denial of the Creator of the cosmos, who has placed apparent causes there as veils to cover His hand of power, is not an act of reason but an act of will. In short, causality is a crude and cunning device with which man distributes the property of the Creator among the created in order that he might set himself up as absolute owner and ruler of all that he has, and all that he is.

My aim was not to summarize the Risale-i Nur, but to show how far removed my previous conceptions about Allah were before reading this work. I thought that by saying La ilaha illa Allah, I had said all there was to be said about Allah. Thanks to the Risale-i Nur, I was now able to see that previously, God had been something that I had brought in to complete the occasion, an unknown factor placed almost arbitrarily at the beginning of creation to avoid the impossibility of infinite regression. He had been the ‘First Cause,’ the ‘Prime Mover,’ a veritable ‘God of the gaps.’ He had been rather a constitutional monarch of the English variety, who must be treated with the utmost respect but not allowed to interfere in the affairs of everyday life.

Inspired by the verse La ilaha illa Allah, the Risale-i Nut shows that the signs of God, these mirrors of His Names and attributes, are revealed to us constantly in new and ever- changing forms and configurations, eliciting acknowledgment, acceptance, submission, love and worship. The Risale-i Nur showed that there is a distinct process involved in becoming Muslim in the true sense of the word: contemplation to know-ledge, knowledge to affirmation, affirmation to belief or conviction, and from conviction to submission. And since each new moment, each new day, sees the revelation of fresh aspects of Divine truth, this process is a continuous one. The external practices of Islam, the formal acts of worship, are thus in a sense static. Belief, however, is subject to increase or decrease, depending on the continuance of the process I have just mentioned. Thus it is the reality of belief that deserves most of our attention; from there the realities of Islam will follow on inevitably.

Thus I can say that I had been a Muslim but not a believer; that which I had assumed was belief was in reality nothing more than the inability to deny. Bediuzzaman was not responsible for introducing me to Islam — which anyone could have done — but for introducing me to belief. Belief through investigation, not through imitation.

Let’s return now to the question: What do we, as Muslims, have to offer to the West. The answer is: everything and nothing. We have belief and Islam, which is everything; and we have our understanding and interpretation of Islam, which in most cases amounts nothing much at all.

As is evident from the books which introduced me to Islam, almost everything that has been written with the West in mind has been done more or less on the level of some benign cultural exchange. Almost invariably the central question of belief has been glossed over or ignored completely.

In the Qur’an, the word ‘Allah’ appears more than 2500 times, the word ‘Islam’ less than ten. In a good deal of modern Muslim writing, the ratio is roughly reversed. In the Qur’an, the ratio between iman and islam is 5:1 in favor of iman. In Arabic book titles until the end of the 19th century, islam slightly outnumbers iman in a ratio of 3:2. By the Sixties, this has had jumped to 13:1, and today it is undoubtedly higher. Inevitably, then, the approach to the West has centered on Islam as a system, as an alternative ‘ideology’, presented almost totally without reference to the realities of belief.

Another reason why our approach to the West has made little headway is that we have misunderstood the West. The West is not only a geopolitical entity, it is also a metaphor. Geographically, the West was the first place to witness a mass revolt against the Divine. Modem Western civilization is the first of which we have knowledge that does not have some formal structure of religious belief at its heart. The West is thus a metaphor for the setting of the sun of religious belief; a metaphor for the eclipse of God. And since this eclipse is no longer confined to the geopolitical West, one may say that wherever the truths of belief have been discarded, there is the West. Thus the West should be seen as a state of mind, a disease, an aberration. The root cause of this, as Bediuzzaman Said Nursi points out, is the disease of self-worship, of ‘ENE’ (Ana, the T or ego).

From the beginning of the Renaissance, man in the West has been his own point of reference, the center of his own universe, the sole criterion by which he lives out his pathetic life. He has stolen the clothes of the Divine Names and has dressed himself in them and paraded as God. The problem is that they do not fit, and cannot fit. Unwilling to accept that his duty is merely to reflect the Divine attributes in the name of the Creator and according to His Will, he claims them as his own property and spends a lifetime trying to add to his imaginary possessions. Seeking the infinite from the finite drags him into a fierce and often murderous competition with his fellow beings. Man’s endless desires are heightened by the fact that he is limited, impotent and dependent, and bound one day to give up all that he imagined was his and face annihilation. His limitations and deficiencies, which should serve to remind him of his absolute dependence and impotence, he contrives to conceal. Western man frees from ill thoughts of his ultimate destiny, smothers his innate ability to know and love the Creator, to recognize that man is nothing and can have nothing of his own. ~

The secular, self-absorbed society of the West is designed on all levels to blind and stupefy. T0 mask the fact that the religion of the self has failed to live up to its promises; that the secular trinity of ‘unlimited progress, absolute freedom and unrestricted happiness’ is as meaningless as the Christian Trinity discarded centuries ago. To cover up the fact that economic and scientific progress which has secular humanism as its underlying ethos, has turned the West into a spiritual wasteland and ravaged generation after generation. Yet there are those who are beginning to awake, to realize the illusion under which they have been living. It is to these that the disease of ENE must be pointed out. It is no use telling one who is afflicted with this disease that the Islamic economic or judicial system is the most egalitarian or most just. You cannot cure a man suffering from cancer by giving him a new coat. What is needed is a correct diagnosis, radical surgery and constant back-up treatment. The Risale-i Nur provides all of these. You will recall that I dismissed the Risale-i Nur initially as mysticism, and I have also heard others describe it thus. The troth is otherwise, for there is nothing esoteric about the stark choice Said Nursi puts before us: belief or unbelief, eternal felicity or eternal wretchedness, salvation or perdition, heaven or hell — in this world and the next.

I have also heard the Risale-i Nur described as revolutionary, and with this I agree. But I am not talking about revolution in the political sense of the word. There is no mention of this in the Risale-i Nut, although I am sure that had Bediuzzaman advocated the violent overthrow of all secular governments, the Risale-i Nur would be required reading in every Western university, and Bediuzzaman would be a household name in the West.

After all, the West has a soft spot for extremism, especially when flavored with religion. What can be better, more beautiful, more delicious in the eyes of the Western media than the sight of thousands of angry Muslims in some far-off, violent city screaming “Death to America!” and demanding revolution and the re-introduction of the Shari’a? The West no longer has to go to the trouble of misrepresenting Islam: we do it for them, and they simply film it for their own consumption. I remember watching such a demonstration over a decade ago, in a place where America is known as the great Satan. What struck me at the time was the fact that maybe 70% of the crowd were dressed in Levis, and that every cigarette smoked as the demonstration dispersed was either a Marlborough or a Winston. As one hand cuts a or claims to cut a the ties that bind us to the West, the other hand fastens them even tighter.

Yet still we claim that it is time for action, that we have spoken enough. I’ve actually heard this said in reference to the Risale-i Nur. It is all talk, someone said, and no action. But we have not talked, we have merely moaned and wailed. And because we have not talked, not conversed, brother to brother, believer to believer, Muslim to Muslim, in the name of Allah, in the language of the Qur’an and in the language of the book of creation, then when we act we set incorrectly, without authority, without discipline, without a true criterion and frame of reference. And ultimately without any lasting result. The West understands this perfectly.

No, the kind of revolution clamoured for on the streets of Tehran, Cairo or Algiers is not the kind of ‘revolution that Bediuzzaman advocates. The kind of revolution envisaged by the Risale-i Nur is a revolution of the mind, of the heart, of the soul and the spirit. It is not an Islamic revolution but a revolution of belief. As such it works on two levels: it is designed to lead Muslims from belief by imitation to belief through investigation, and to lead unbelievers from worship of the self to worship of Allah. And that is why, in the eyes of those who control the West, a work such as the Risale-i Nur is deadly.

Finally, I would say this: After many years of searching and comparing, I can say that the Risale-i Nur is the only self-contained, comprehensive Islamic work that sees the cosmos as it actually is, presents the reality of belief as it truly is, interprets the Qur’an as our Prophet intended, diagnoses the real and very dangerous diseases that afflict modern man, and offers a cure. A work such as the Risale-i Nur, which reflects the light of the Qur’an and illuminates the cosmos, cannot be ignored. For only Islam stands between modern man and catastrophe, and I believe that the future of Islam depends on the Risale-i Nur and on those who follow and are inspired by its teachings.