‘- Biz ahrar yani hürriyetçiyiz. Hürriyetçi bir partiden başa kim geçerse geçsin o partiyi destekleriz. Mühim olan o partinin tüzüğüdür.’
‘- İsim ve şahıslar değişebilir ama ölçüler değişmez. Biz ölçülerimize uyanları destekleriz. Kişileri ve isimleri değil.’
‘- Sahneden düşenleri sahneye çıkarmak bizim işimiz değil, ölçülerimize uyan, bu ölçülerle millet ekseriyetinin desteğini kazanan kim olursa olsun biz onu reylerimizle destekleriz.’
‘- Mesleğimizde milletin ekseriyetinin hüsnü teveccühünü kaybetmiş mazi olanlarla istikbale yürünmez, onlarla kaybedecek zamanımız yoktur.’
‘- Bizim dışımızda gelişen ve değişen şartlarda meydana gelen durumda ileriye bakarız dava ve dairemizi kullandırtmayız.’
‘- Ahde vefamızı hayırlı hizmetlerini yad ederek gösteririz. Bu bir hakperestliktir. Düşene vurmayız şakşakçısı da olmayız.’
‘- Mualla ve muazzez üstadımız : ‘Demokratlar ittihad-ı İslama inkılap edecektir.’ demiştir. İsim ve unvan olarak değil. Demokrat düşünce ve mana olarak ittihad-ı İslama , İslam ülkeleri ile münasebetlerin inkişafına inkilap edecektir.’

ZÜBEYİR GÜNDÜZALP

İnsanoğlu, çocukluktan sıkılır, büyümek için acele eder, sonrada çocukluğunu özler.

Önce para kazanmak için sağlığını verir, sonra da kaybettiği sağlığına kavuşabilmek için parasını…

Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar, sonra ölür de hiç yaşamamış gibi olur.

Hayata hazırlanmaya ömrünü verir, fakat o hayatını yaşamaya fırsat bulamaz.

Yarınını o kadar düşünür ki, bugünü elinden kaçırdığını hiç fark etmez.

Epiktetos

Böyle anlarda bana da en uygun gelen ‘tepki’ bu (boykot).Ne kadar demode olursa olsun, kulağa ne kadar bayağı gelirse gelsin.Çünkü,mitingden sonra Starbucks’a uğrayıp ‘kahve sevgisini evrensel hale getiren’ sadık İsrail ziyaretçisi ve vaktiyle Filistinlilere ‘terör’ konusunda verip veriştiren Howard Schultz’un ‘birbirinden eşsiz ve tutkulu’ kahvelerini yudumlamak insanı ‘oxymoron’a sürüklüyor, eylemde tükürdüğünüzü kahveyle yalamış oluyorsunuz.

Nihal B. Karaca

Gökten iki yağmur damlası düştü. Biri bir arının ağzına, diğeri ise bir yılanın ağzına. Görünüşte arının ağzına düşen bal oldu, yılanın ağzına düşen ise zehir… Ama bu sadece görünüşte böyleydi.

Ve sabahlardan bir sabah, kahvaltısında kaşık kaşık bal yiyen zalim bir sultan yeni zalimlikler yapmak üzere sarayından hışımla çıktığında, bir yılanın zehirli ısırığı ile ısırılarak can verdi.

Halk, bayram etti.

Önemli bir toplantıda cep telefonuyla bağıra bağıra konuşan bir kişi garibinize gidiyorsa, paradigmanızı değiştirmeden onu değerlendirdiğiniz için, siz yanılıyorsunuzdur.

Örneğin; trende giderken, bir baba, 3 evladıyla oturup, sürekli ağlayan çocuklarına hiç, susun, demeden yolculuğa devam ettiğinde ; siz ona ne gamsız adam, diyebilirsiniz. Ama sorsanız, belki de onlar hastaneden geliyorlardır ve bir saat önce çocukların anneleri ölmüştür ve eve dönüyorlardır.

Prof.Covey’in konuşmasını dinlemeye gelen annesi, arka sırada oturan 2 kişinin toplantı boyunca sürekli konuştuklarını görerek, çok öfkelenmiş ve oğlumu küçümsüyorlar diyerek te çok üzülmüş. Yemek molasında oğluna, şunların kafasına çantamı indiresim geliyor, demiş. Oğlu; “anne o adam Finlandiyalı, burada simultane tercüme yok, mecburen tercümanı yanına oturttuk” demiş.

Havaalanında aktarma yapmak isteyen yaşlı bir hanım, uçağının 2 saat gecikmeli olduğunu öğrenince, dergiler ve bir kutu kurabiye alarak bekleme salonuna geçmiş. Yanındaki sehpaya da dergileri ve kurabiye kutusunu bırakarak, okumaya dalmış. Bir ara bakmış ki, yanındaki koltuğu oturan bir adam, sehpadaki kurabiye paketini açıyor ve yemeye başlıyor. Kurabiyelerin kendisine ait olduğunu hissettirmek isteyen kadın, adama dik dik bakmış. Hatta canı o an istemediği halde, kutudan bir kurabiyeyi ağzına atmış. Her halde kurabiyelerin sahibinin kim olduğunu artık anlamıştır diye düşünürken, adam bir tane daha ağzına atmaz mı? Hemen kadın da bir tane daha atmış ve bir yarışma başlamış, adam bir tane, kadın bir tane. Sonuçta kutuda tek kurabiye kalmış, adam onu hızlıca kaparak ortadan bölmüş ve gülerek kadına ikram etmiş. O sırada, kadının uçağının alana indiği anonsu duyulmuş ve işlemler için kadın bankoya gitmiş. Pasaportunu çıkartmak için çantasını açtığında, ne görsün ; kendi kurabiye paketi, hiç açılmamış olarak çantasında durmuyor mu?
Meğer, bunca zamandır adamın kurabiyesini yiyormuş. Tabii çok utanmış ama, artık iş işten çoktan geçmiş.

Başkalarının düşünce ve davranışları hakkında hüküm verirken, elimizdeki veriler çoğu zaman yeterli olmuyor. Davranışların nedenini bilmeden çok yanlış yargılara varabiliyoruz.

Covey bu örnekleri ; “aynı enformasyona farklı bakış, bizim davranışlarımızı belirler” diye özetliyor. Buradan yola çıkarak çözemediğimiz sorunlar için, paradigma (zihin haritası) değiştirmenin gereğini vurguluyor ve Einstein’in bir sözünü anımsatıyor:

Karşılaştığınız sorunları, o sorunları yarattığınız düşünce düzleminde kalarak çözemezsiniz.
Çoğumuzun zaman zaman yaptığı gibi, “sorunların içinde kaybolmak” yerine, paradigma değiştirmeyi başarıp, sorunlara farklı biçimde yaklaşabilenler, o sorunu asma şansını da yakalıyorlar. Zaten sorunlarımızı dostlarımızla paylaşmamızın nedenlerinden biri de, farklı bir bakışın, bize farklı davranabilme kapısı aralama ihtimali değil midir?

ÇÖZÜMSÜZ gibi gördüğünüz sorunlar konusunda PARADİGMA değiştirmenin önemi çok büyüktür. Aslında hayatımızı, başarımızı, mutluluğumuzu belirleyen bizim kendi davranışlarımızdır. Başımıza gelen her şeyle onlara verdiğimiz tepki ve yanıt arasında geniş bir hareket alanı vardır…”

Stephan R. Covey – Etkili İnsanların 7 Alışkanlığı

Sabahtan akşama kadar eşitlik diye haykırılsa da, dünyada hangi din ya da düşünce, zenginle fakiri, havasla avamı, yaşlıyla genci, güçlüyle zayıfı… cami cemaatinde olduğu gibi ilahi bir huzurda ve huzur dolu bir kalple buluşturabilir?

Hangi profesyonel bir organizasyonda iktisadi, siyasi ve sosyal farklar, beden kalp ve ruh birlikteliği içinde bu derece sorunsuz bir araya getirebilir?

Talut zalim Calut’a karşı cihatla tavzif ediliyor. Cihad için Beni İsrailin tüm erkeklerini topluyor. Onlara Rablerinin onları bir nehir’le sınanacağını bildiriyor. Nehirden geçerken, avuçlayabildikleri kadarı hariç, su içilmesinin yasak olduğunu duyuruyor. Ne var ki çok azı denileni yapıyor. Çoğu, ilahi emri dinlemeyip kana kana içiyorlar. Ama mazeretleri var; “Su içmesek güçsüz kalırız. Savaşamayız.”

Sonra, nehrin öteki yakasında Calut’un ordusu beliriyor. Sayıca kat kat fazla, üstelik silahça daha güçlü bir ordu olduğu uzaktan bile görülüyor. Kana kana su içip güçlenenler, cihad meydanını terke başlıyor. Ama yine mazeretleri var; “Düşman ordusu sayıca daha fazla ve bizden çok daha güçlü.”

Biz bir nehirle sınanmadığımızı düşünüyor olabiliriz belki. Oysa hayat boyu “sebepler nehri’nde” oynaşıyoruz. İman hizmetini bile paraya, mala makama, şöhrete, yurda, sayıya, tiraja endeksleyip günlerimizi ve gecelerimizi onlar peşinde harcıyoruz. Onları öylesine kana kana içiyoruz ki, nehrin ötesini düşünmeye, düşünsek de geçmeye mecalimiz kalmıyor.

Talut’un ordusundaki, Rabbinin rahmet ve kudretine tam bir iltica ile “Ve sebbit akdemana” duasını eden inanmış azların, Mekke’deki inanmış azların, Bedir’deki inanmış azların, Hendek’teki inanmış azların yalnız O’na teslimiyet içindeki mücadelesini yaşamıyoruz. Güç peşinde koşuyor, tüm hareketlerimizi ona bina ediyor, sonuçta gücü buluyor, ama kendimizi bulamıyoruz.

Metin Karabaşoğlu
Camide Dans Var, s.67-68

“Sakın ‘ben kuvvet ve kudret sahibiyim. Emrederim ve itaat ederler’ deme. Şayet elindeki imkân ve kudret sana bir büyüklük duygusu verirse,üstündeki melekütun büyüklüğüne şöyle bir bak ve kainatı sevk ve idare eden o muazzam ve muhteşem ilahi kudreti ve senin kendi nefsine bile güç yetiremeyeceğin şeylerde,  Allah’ın Kadir-i Mutlak olduğunu düşün.  İşte bu düşünce senin o yükseklerde uçan bakışını yere indirir,  şiddetini giderir,  seni bırakıp giden aklını başına getirir.

Hz. Ali (r.a.)

]]> http://fatihiraz.net/2009/12/20/kuvvet-ve-kudret-sahibi/feed/ 0 http://fatihiraz.net/2009/12/13/kader-uzerine/ http://fatihiraz.net/2009/12/13/kader-uzerine/#comments Sun, 13 Dec 2009 19:37:51 +0000 admin http://fatihiraz.net/?p=1247

Ne hikmetse, kaderi yalnız musibetlerde hatırlıyoruz. Genelde düşen insanlar kaderden şikayet ediyor.  Hapse düşen ‘kader mahkumu‘ oluyor da zengin birinin ‘kader mahkumu’ olduğu düşünülmüyor.  Kaderin mahkumu değil, nefsin mahkumuyuz.

Güzel bir iş yaptığımızda ” Kaderin mahkumuyum’ diyor muyuz?

Rahmeti göremediğimiz yerde, kaderi şikayete başlarız. Cehenneme gideriz, cennete götürülürüz. Geleceğe dönük olarak, “muhakkak bu böyle olur” demek, kula yakışmaz.

Allah müreccihsiz, yani tercih için zorunlu bir sebep olmaksızın tercih eder. Ama biz kullar, o tercihte bir hikmet ararız. o (c.c.) her şeyi hilkmetle yaratır, ama yaratmasında bir müreccihe mahkum değildir.

Metin Karabaşoğlu – Düşünceler