-Basri Bey oğlumuza-

Bütün dünyaya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım:
Nihâyet bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.

Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı;
Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdîyi sarmıştı.

Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lâl…
Bu istiğrakı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.

Muhîtin hâli “insâniyet”in timsâlidir sandım;
Dönüp mâziye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!

Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,
Zalâmın sînesinden fışkıran memdûd bir feryâd.

O müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu:
Ki vâdiden bütün, yer yer, eninler çağlayıp durdu.

Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi:
Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûyâ sûr-ı Mahşer’di!

- Eşin var âşiyanın var, bahârın var ki beklerdin.
Kıyâmetler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin?

O zümrüt tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun,
Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun!

Bugün bir yemyeşil vâdi, yarın bir kıpkızıl gülşen,
Gezersin hânumânın şen, için şen, kâinatın şen!

Hazansız bir zemîn isterse, şâyet rûh-ı serbâzın,
Ufuklar, bu’d-i mutlaklar bütün mahkûm-ı pervâzın.

Değil bir kayda, sığmazsın – kanatlandın mı – eb’âda
Hayâtın en muhayyel gâyedir âhrara dünyâda.

Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perişandır,
Niçin bir katrecik göğsünde bir umman huruşândır?

Hayır mâtem senin hakkın değil… Mâtem benim hakkım;
Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım.

Tesellîden nasîbim yok, hazan ağlar bahârımda;
Bugün bir hânumansız serserîyim öz diyârımda.

Ne hüsrandır ki: Şark’ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
Serapa Garb’a çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!

Hayalimden geçerken şimdi, fikrim hercümerc oldu,
Salâhaddîn-i Eyyûbî’lerin, Fâtih’lerin yurdu.

Ne zillettir ki: Nâkûs inlesin beyninde Osman’ın;
Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ’nın!

Ne hicrandır ki: En şevketli bir mâzi serâp olsun;
O kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!

Çökük bir kubbe kalsın ma’bedinden Yıldırım Hân’ın;
Şenâatleri çiğnensin muazzam Kabri Orhan’ın!

Ne heybettir ki: Vahdet-gâhı dînin devrilip, taş taş,
Sürünsün şimdi milyonlarca me’vâsız kalan dindaş!

Yıkılmış hânümânlar yerde işkenceyle kıvransın;
Serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın!

Dolaşsın, sonra, İslâm’ın harem-gâhında nâ-mahrem…
Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!

(*) Bu şiir yazılırken Yunan istilâsı altındaki topraklarımız
hususiyle Bursa’ya dair elîm haberler geliyordu;
tetkikine de imkân yoktu.

Mehmet Akif ERSOY
Ankara, Tâceddin Dergâhı, 9 Mayıs 1337 (1921)

Sezai Karakoç

Ey Masum Kalbim

Ey bir tarafta sevgileri bir tarafta hüzünleri besleyen kalbim
Ey Leyla ile Mecnunun aşkına eş değer bir aşkı büyüten kalbim
Ey duygularımı kanatıp içimi kan gölüne çeviren yabancı
Ey içimde birike birike esrarlı bir yara haline gelen sancı
Al götür beni umutların tükendiği beldeye

Ey yılanların kalbini doyuran toprak
Ey insanı istek ve arzularıyla birlikte yutan ıstırap
Yeşert sevgi güllerini, büyüt barış ağacını
Ey en kutsal sevdalara yardım ve yataklık eden kalbim
Yeşert sevgi güllerini, büyüt barış ağacını

Ey bir tarafta sevgileri, bir tarafta hüzünleri besleyen kalbim
Ey Leyla ile Mecnunun aşkına eş değer bir aşkı büyüten kalbim
Ey gül bahçelerinde kaybolmuş bülbüller,
Ey bahçemi beğenmeyip küçümseyen sümbüller
Yeşertin sevgi güllerini büyütün barış ağacını

Ey mutluluk kütüğünden filizlenip büyüyen hüzün
Büyüttüğün dallara yuva kurşun yetim kuşlar
Gölgesinde barınsın tanımsız duyguların çocukları
Ey sonsuzlayım uzanan aydınlık sevdamın sahibi
Al götür beni İbrahim’in ateş çemberine

Ey bir tarafta sevgileri, bir tarafta hüzünleri besleyen kalbim
Ey Leyla ile Mecnunun aşkına eş değer bir aşkı büyüten kalbim
Al götür beni Yusuf’un rüya tahtına
Al götür beni Yusuf’un zindandaki bahtına

Ey karşılıksız dostluklara evini açan kalbim
Al götür beni Eyyüb’ün çile mesaisine
Ey dünyanın en saf, en kaim duygularının mekânı olan çocuk
Al götür beni masum bakışların mutluluk özlemine

Gözlerimden denize yansıdı hazin bir dekor
Açıl sır perdesi artık açıl, nedir sırtımdaki kambur
Ne olur, sonsuzluk yolunda beni son limana bırak, ey vapur

Ey bir yanı kıvılcım, bir parçası kor olan kalbim,
Ey bir tarafta sevgileri, bir tarafta hüzünleri besleyen kalbim,
Ey Leyla ile Mecnunun aşkına eş değer bir aşkı büyüten kalbim,
Her gün içimde büyük bir kıyamet kopar kimse anlamaz,
Neden, ama neden, ben miyim yeryüzünde en büyük günah
Yıkıldı, dünyanın zulüm saltanatı ey kalbim, üzülme
Bu dünyada sevinç diye bir şey var mı bilmiyorum?
Ben hep derin bir hüsranı yaşadım
Dökülün yere yıldızlar, dökülün,
Gümüş duygularım yükselsin

İsmail Okutan

http://geceesintisi.blogcu.com/

Kalkılır bir yerde, kalır oyuncak,
Kurgular biter.

Ölüm… O geldi mi ne var korkacak?
Korkular biter.

Fikir, açmaz artık beyinde kuyu;
Burgular biter.

Unuturuz hayat adlı uykuyu,
Uykular biter.

Biter, her şey biter; ses, şekil ve renk,
Kokular biter.

Kabir sualiyle kapanır kepenk,
Sorgular biter.

Necip Fazıl KISAKÜREK

hak şerleri hayreyler
zannetme ki gayreyler
ârif onu seyreyler
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

sen hakk’a tevekkül kıl
tefviz et ve rahat bul
sabreyle ve razı ol
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

kalbin ona berk eyle
tedbirini terk eyle
takdirini derk eyle
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

hallak-ı rahim o’dur
rezzak-ı kerim o’dur
fa’al-ı hakim o’dur
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

bil kadıy-ı hacatı
kıl o’na münacatı
terk eyle muradatı
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

bir işi murad etme
olduysa inad etme
haktandır o reddetme
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

hakk’ın olacak işler
boştur gam-u teşvişler
o hikmetini işler
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

hep işleri faiktir
birbirine layıktır
neylerse muvafıktır
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

dilden gamı dûr eyle
rabbinle huzur eyle
tefviz-i umur eyle
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

sen adli zulüm sanma
teslim ol oda yanma
sabret sakın usanma
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

deme şu niçin şöyle
yerincedir ol öyle
bak sonuna sabreyle
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

hiç kimseye hor akma
incitme, gönül yıkma
sen nefsine yan çıkma
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

mü’min işi renk olmaz
âkil huyu cenk olmaz
ârif dili tenk olmaz
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

hoş sabr-i cemilimdir
takdir kefilimdir
allah ki vekilimdir
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

her dilde o’nun adı
her canda o’nun yadı
her kuladır imdadı
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

naçar kalacak yerde
nagâh açar o perde
derman eder ol derde
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

her kuluna her anda
kâh kahr-u kâh ihsanda
her anda o bir şanda
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

kâh mu’ti-u kâh mani’
kâh darr-u kâh nafi’
kâh hafız-u kâh rafi’
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

kâh abdin eder ârif
kâh eymen-ü kâh haif
her kalbi o’dur sarif
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

kâh kalbini boş eyler
kâh halkini hoş eyler
kâh aşkina dûş eyler
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

kâh sade-ü kâh rengîn
kâh tab’ın eder sengîn
kâh hırem-ü kâh gamgîn
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

az ye, az uyu, az iç
ten mezbelesinden geç
dil gülşenine gel göç
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

bu nas ile yorulma
nefsinle dahi kalma
kalbinden ırak olma
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

geçmişle geri kalma
müstakbele hem dalma
hâl ile dahi olma
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

her daim o’nu zikreyle
zeyrekliği koy şöyle
hayran-ı hak ol şöyle
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

gel hayrete dal bir yol
kendin unut o’nu bul
koy gafleti hazır ol
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

her sözde nasihat var
her nesnede zinet var
her işte ganimet var
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

hep remz-ü işarettir
hep gamz-ü beşarettir
hep ayn-ı inayettir
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

her söyleyeni dinle
ol söyleteni anla
hoş eyle kabul canla
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

bil elsine-i halkı
aklam-ı hak ey hakkı
öğren edeb ve hulku
mevlâ görelim neyler
neylerse güzel eyler

vallahi güzel etmiş
billahi güzel etmiş
tallahi güzel etmiş
allah görelim netmiş
netmişse güzel etmiş

erzurumlu ibrahim hakkı

Dünyada tükenmez murat var imiş
Ne alanı gördüm ne murat gördüm
Meşakkatin adın Murat koymuşlar
Dünyada ne lezzet ne bir tat gördüm

Ölüm var dünyada yok imiş murat
Günbegün artıyor türlü meşakkat
Kalmamış dünyada ehli kanaat
İnsanlar içinde çok fesat gördüm

Nuşveranı Âdil nerede tahtı
Süleyman mührünü kime bıraktı
Resulü Ekrem’in kanunu haktı
Her ömrün sonunda bir feryat gördüm

Var mıdır dünyaya gelip de kalan
Gülüp baştan başa muradın alan
Muradı maksudu hepisi yalan
Ölümü dünyada hakikat gördüm

Dönüyor bir dolap çarkı belirsiz
Çağlayan bir su var arkı belirsiz
VEYSEL neler satar narkı belirsiz
Ne müşteri gördüm ne hesap gördüm

Aşık Veysel

Cana cefa kıl ya vefa
Kahrın da hoş, lutfun da hoş,
Ya derd gönder ya deva,
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Hoştur bana senden gelen:
Ya hilat-ü yahut kefen,
Ya taze gül, yahut diken..
Kahrında hoş lutfun da hoş.

Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa,
İkiside cana safa:
Kahrın da hoş, lutfun da hoş.

Ger bağ-u ger bostan ola.
Ger bendü ger zindan ola,
Ger vasl-ü ger hicran ola,
Kahrın da hoş, lutfun da hoş.

Ey padişah-ı Lemyezel!
Zat-ı ebed, hayy-ı ezel!
Ey lutfu bol, kahrı güzel!
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Ağlatırsın zari zari,
Verirsen cennet-ü huri,
Layık görür isen nari,
Kahrında hoş, lutfun da hoş.

Gerek ağlat, gerek güldür,
Gerek yaşat gerek öldür,
Aşık Yunus sana kuldur,
Kahrında hoş, lutfun da hoş .

Yunus Emre

Sevgili
En sevgili
Ey sevgili
Uzatma dünya sürgünümü benim

Ülkendeki kuşlardan ne haber vardır
Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardır
Aşk celladından ne çıkar madem ki yar vardır
Yoktan da vardan da ötede bir Var vardır
Hep suç bende değil beni yakıp yıkan bir nazar vardır
O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır
Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır
Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır
Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardır
Yanmışsam külümden yapılan bir hisar vardır
Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır
Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır
Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır
Sendan ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır
Sevgili
En sevgili
Ey sevgili

SEZAİ KARAKOÇ

Bunca yıldır bir hiçliğe
Gittim sana geliyorum
Yeter artık döne döne
Bittim sana geliyorum

Durdum ve düşündüm demin
Baktım bu yol daha emin
Ayrılmamaya bin yemin
Ettim sana geliyorum

Gözüm yaşlı gönlüm garip
Yalvarayım dedim varıp
Benliği benden çıkarıp
Attım sana geliyorum

Aşk tokmağı değdi örse
Durmam gayri dünya dursa
Dünden kalma neyim varsa
Sattım sana geliyorum

Bıraktım öfkeyi kini
Oldum bir rahmet ekini
Seni sevmenin zevkini
Tattım sana geliyorum

Abdurrahim Karakoç

Onlar sanıyorlar ki,
biz sussak mesele kalmayacak.
Halbuki biz sussak, tarih susmayacak..
Tarih sussa, hakikat susmayacak.

Onlar sanıyorlar ki,
Bizden kurtulsalar mesele kalmayacak.
Halbuki bizden kurtulsalar,
vicdan azabından kurtulamayacaklar.
Vicdan azabından kurtulsalar,
tarihin azabından kurtulamayacaklar.
Tarihin azabından kurtulsalar,
Allah’ın gazabından kurtulamayacaklar.”

Sezai KARAKOÇ