Uzun bir ayrılıktan sonra, belki yirmi yedi, yirmi sekiz sene oldu Üstadı görmeyeli. Onu görmek, mübarek simasını doya doya seyretmek için her zaman gidip ziyaret etmek istediğim halde meşguliyetten bir türlü vakit bulamadım. Fakat o kalblerde yaşadığı için, manevî varlığı ile daima beraberdik. Bu, gönüllerdeki iştiyakı bir dereceye kadar tatmin etmez miydi? Kendisini görüp kucaklaştığımız zaman, onun nuranî simasının verdiği zevk, maddî hasretin de ne kadar büyük olduğunu gösterdi.

Üstadla tanışmamız kırk seneyi geçti. O zamanlar hemen her gün idarehaneye gelir; Âkif’ler, Naim*ler, Ferid*ler, İzmirli’lerle birlikte saatlerce tatlı tatlı musahabelerde bulunurduk. Üstad, kendine mahsus şivesiyle yüksek ilmî meselelerden konuşur, onun, konuşmasındaki celâdet ve şehamet bizi de heyecanlandırırdı. Harikulâde fıtrî bir zekâ, ilâhî bir mevhibe. En mu’dil meselelerde, zekâsının kudret ve azameti kendisini gösterir. Daima işleyen ve düşünen bir kafa. Nakillerle pek meşgul değil. Onun rehberi yalnız Kur’an. Bütün feyiz ve zekâ kaynağı bu. Bütün o lem’alar, doğrudan doğruya bu kaynaktan nebean ediyor. Bir müçtehid, bir imam kadar rey sahibi. Kalbi bir sahabî kadar imanla dolu. Ruhunda Ömer*in şehameti var. Yirminci asırda devr-i saadeti nefsinde yaşatan bir mü’min, bütün hedefi iman ve Kur’an.

İslâmın gayetü’l-gayesi olan tevhid ve Allah’a iman esası, onun ve Risale-i Nur’un en büyük umdesidir. devr-i saadette, Müslümanlığın ilk kuruluş zamanlarında olsaydı, Hazret-i Peygamber, Kâbe’deki putların parçalanması vazifesini ona verirdi. Şirk’e ve putperestliğe o derece düşmandır.

Mücahede ile, gönüllerde iman ve Kur’an hakikatlerini yerleştirmek için geçen uzun, bir asra yakın bir ömür. Fazilet ve şehametle geçen bir ömür. Harb meydanlarında, mücahidlerin önünde, kılınç elinde, dimdik ayakta düşmana saldıran bir kahraman. Esarette, düşman kumandanına karşı koyan bir kahraman. İdam sehpasında, düşman kumandanını düşündüren, insafa getiren bir kahraman…

Millet ve memleket için canını vermekten zerre kadar çekinmeyen bir fedaî. Fitnenin, bozgunculuğun en müthiş düşmanı. Milletin menfaati için, her türlü zulme, işkenceye tahammül ediyor. Ona zulmedenlere beddua bile etmez. Onu zindanlara atanlara, ancak salâh ve iman temenni eder. Gaye uğrunda ölüm, onun için basit bir şeydir.

Kendisi bir çanak çorba, bir bardak su, bir lokma ekmekle tegaddi eder. Elbisesi pek basit ve fakiranedir. Beyaz Amerikan bezinden pamuklu bir hırka. Çamaşırını kirlenmeden değiştirir ve temizletir. Temizliğe fevkalâde itina eder. Kâğıt parayı tutmaz ve üstünde taşımaz. mâmelek namına dünyada hiçbir şeyi yok. Kendi için yaşamaz, cemiyet için yaşar.

Yapısı ufak tefektir, fakat heybetlidir, haşmetlidir. Gözleri birer şems-i tâban gibi nur saçarBakışları şahanedir. Maddeten, belki dünyanın en fakir adamıdır; fakat maneviyat âleminin sultanıdır.Seksen küsûr senenin âlâmı yüzünde bir buruşuk yapamamış, yalnız saçlarını ağartmıştır. Rengi, pembe beyazdır. Sakalı yoktur. Bir delikanlı kadar zindedir. Halim ve selimdir. Fakat heyecana geldiği zaman bir arslan tavrı alır, iki dizinin üstüne doğrulur, bir şâhenşâh gibi konuşur.

En sevmediği şey siyasettir. 35 senedir bir gazeteyi eline almış değildir. Dünya şuunu ile alâkasını kesmiştir. Akşam namazından sonra ferdası öğleye kadar kimseyi kabul etmez, ibadetle meşgul olur. Pek az uyur. Talebelerini de siyasetten şiddetle men’eder. Memleketin her tarafında 600 bini mütecaviz, belki bir milyonu bulan talebeleri memleketin en faziletli evlâtlarıdır. Üniversitenin muhtelif fakültelerinde müsbet ilimler tahsil eden şakirdleri pek çoktur, yüzlercedir, binlercedir. Hiçbir Nur talebesi yoktur ki, sınıfının en faziletlisi, en çalışkanı olmasın. Memleketin her tarafında bulunan bu yüz binlerce Risale-i Nur talebesinden hiçbirinin, hiçbir yerde asayişi muhilvak’ası yoktur. Her Nur talebesi, hükûmetin, nizam ve intizamın tabiî birer muhafızıdır; asayişin manevî bekçisidir. hiçbir hareketi, hiçbir

İstanbul seyahatinden muzdarip olup olmadığını sordum:

- Bana ızdırab veren, dedi, yalnız İslâmın maruz kaldığı tehlikelerdir. Eskiden tehlikeler hariçten gelirdi; onun için mukavemet kolaydı. Şimdi tehlike içeriden geliyor. Kurt, gövdenin içine girdi. Şimdi, mukavemet güçleşti.

Korkarım ki cemiyetin bünyesi buna dayanamaz.. çünkü düşmanı sezmez. Can damarını koparan, kanını içen en büyük hasmını dost zanneder. Cemiyetin basiret gözü böyle körleşirse, iman kalesi tehlikededir. İşte benim ızdırabım, yegâne ızdırabım budur. Yoksa şahsımın maruz kaldığı zahmet ve meşakkatleri düşünmeğe bile vaktim yoktur. Keşke bunun bin misli meşakkate maruz kalsam da iman kalesinin istikbali selâmette olsa!

- Yüzbinlerce imanlı talebeleriniz size âtî için ümit ve teselli vermiyor mu?

- Evet, büsbütün ümitsiz değilim. Amma bu husustaki ızdırabımı da giderecek umumî bir iman inkişafı göremiyorum.

Dünya, büyük bir manevî buhran geçiriyor. Manevî temelleri sarsılan garb cemiyeti içinde doğan bir hastalık, bir veba, bir taûn felâketi gittikçe yeryüzüne dağılıyor. Bu müthiş sâri illete karşı İslâm cemiyeti ne gibi çarelerle karşı koyacak? Garbın çürümüş, kokmuş, tefessüh etmiş, bâtıl formülleriyle mi? Yoksa İslâm cemiyetinin ter ü taze iman esaslarıyla mı? Büyük kafaları gaflet içinde görüyorum. İman kalesini, küfrün çürük direkleri tutamaz. Onun için, ben yalnız iman üzerine mesaimi teksif etmiş bulunuyorum.

Risale-i Nur’u anlamıyorlar. Yahut anlamak istemiyorlar. Beni, skolastik bataklığı içinde saplanmış bir medrese hocası zannediyorlar. Ben, bütün müsbet ilimlerle, asr-ı hazırterennüm ediyorum. Yalnız Kur’an’ın tesis ettiği tevhid ve iman esası üzerinde işliyorum.. ki İslâm cemiyetinin ana direği budur. Bu sarsıldığı gün, cemiyet yoktur. fen ve felsefesiyle meşgul oldum. Bu hususta en derin meseleleri hallettim. Hattâ bu hususta da bazı eserler telif eyledim. Fakat ben, öyle mantık oyunları bilmiyorum. Felsefe düzenbazlıklarına da kulak vermem. Ben, cemiyetin iç hayatını, manevî varlığını, vicdan ve imanını

Bana, “Sen şuna buna niçin sataştın?” diyorlar. Farkında değilim. Karşımda müthiş bir yangın var. Alevleri göklere yükseliyor. İçinde evlâdım yanıyor, imanım tutuşmuş yanıyor. O yangını söndürmeğe, imanımı kurtarmağa koşuyorum. Yolda biri beni kösteklemek istemiş de ayağım ona çarpmış. Ne ehemmiyeti var? O müthiş yangın karşısında bu küçük hadise bir kıymet ifade eder mi? Dar düşünceler! Dar görüşler!

Beni, nefsini kurtarmayı düşünen hodgâm bir adam mı zannediyorlar? Ben, cemiyetin imanını kurtarmak yolunda dünyamı da feda ettim, ahiretimi de. Seksen küsûr senelik bütün hayatımda dünya zevki namına bir şey bilmiyorum. Bütün ömrüm harb meydanlarında, esaret zindanlarında, yahut memleket hapishanelerinde, memleket mahkemelerinde geçti. Çekmediğim cefa, görmediğim eza kalmadı. Divan-ı harblerde, bir câni gibi muamele gördüm; bir serseri gibi memleket memleket sürgüne yollandım. Memleket zindanlarında aylarca ihtilâttan men’edildim. Defalarca zehirlendim. Türlü türlü hakaretlere maruz kaldım. Zaman oldu ki hayattan bin defa ziyade ölümü tercih ettim. Eğer dinim intihardan beni men’etmeseydi, belki bugün Said topraklar altında çürümüş gitmişti.

Benim fıtratım, zillet ve hakarete tahammül etmez. İzzet ve şehamet-i İslâmiye beni bu halde bulunmaktan şiddetle men’eder. Böyle bir vaziyete düşünce, karşımda kim olursa olsun, isterse en zalim bir cebbar, en hunhar bir düşman kumandanı olsa tezellül etmem. Zulmünü, hunharlığını onun suratına çarparım. Beni zindana atar, yahut idam sehpasına götürür.. hiç ehemmiyeti yoktur. -Nitekim öyle oldu- Bunların hepsini gördüm. Birkaç dakika daha o hunhar kumandanın kalbi, vicdanı zulümkârlığa dayanabilseydi Said bugün asılmış ve masumlar zümresine iltihak etmiş olacaktı.

İşte benim bütün hayatım böyle zahmet ve meşakkatle, felâket ve musibetle geçti. Cemiyetin imanı, saadet ve selâmeti yolunda nefsimi, dünyamı feda ettim. Helâl olsun. Onlara beddua bile etmiyorum. Çünkü, bu sayede Risale-i Nur, hiç olmazsa birkaç yüz bin, yahut birkaç milyon kişinin -adedini de bilmiyorum ya, öyle diyorlar. Afyon Savcısı beş yüz bin demişti. Belki daha ziyade- imanını kurtarmağa vesile oldu. Ölmekle, yalnız kendimi kurtaracaktım, fakat hayatta kalıp da zahmet ve meşakkatlere tahammül ile bu kadar imanın kurtulmasına hizmet ettim. Allah’a bin kere hamdolsun.

Sonra, ben cemiyetin iman selâmeti yolunda ahiretimi de feda ettim. Gözümde ne Cennet sevdası var, ne Cehennem korkusu. Cemiyetin, yalnız yirmi milyon Türk cemiyetinin değil, yüzlerce milyon bütün İslâm cemiyetinin imanı namına bir Said değil, bin Said feda olsun. Kur’an’ımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa Cenneti de istemem; orası da bana zindan olur. Milletimizin imanını selâmette görürsem, Cehennemin alevleri içinde yanmağa razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül-gülistan olur.

Hazret coşmuştu. Bir yanardağ gibi lâvlar saçıyordu. Bir fırtına gibi gönül denizini dalgalandırıyordu. Bir şelâle gibi haşmetli zemzemelerle ruhun en derin noktalarına çarpıyordu. Çok heyecanlanmıştı. Millet kürsüsünde coşmuş bir hatib gibi devam ediyor, sözünün kesilmesini istemiyordu. Yorulduğunu hissettim. Bu heyecanlı bahsi değiştireyim, dedim.

- Mahkemede sıkıldınız mı? diye sordum.

Dinî tedrisata, kadınlarımızın, muhterem hemşîrelerimizin terbiye-i İslâmiye dairesinde iffet ve şereflerini muhafaza etmelerine taraftar olmanın bir suç olduğuna dair kanunlarda bir madde var mı? “Kalbe gelen hakikat” gibi tabirleri de şahsî nüfuz temini maksadına delil göstermelerinin manasını da bu ilimle, hukukla meşgul doçentlerden sorarım.

Üstadla görüşmemiz çok uzamıştı. Müsaade alıp ayrıldığım zaman vakit hayli geçmişti.

SamanyoluHaber yazarı Ramazan Kerpeten, Bediüzzaman’ın vefat ettiğinde ardında sadece bir sepet dolusu mal varlığı bıraktığını yazdı.

İşte Kerpeten’in yazısından ilgili bölümler:

“O’nun (s.a.s.) açtığı büyük şehrahın yılmaz takipçilerinden Asrımızın Büyük Mütefekkiri Bediüzzaman Hazretleri’nin bütün malvarlığı da, daima yanında taşınabilecek kadardı; yani bir çanta dolusu… Yolculuğa hazır bir halde ve tetikte… (Her an bir sürgün emri çıkabilirdi çünkü!)

Böyle bir iktisat, kanaat ve tevekkülle geçen müstesna bir ömrün hitamında Bediüzzaman Hazretleri, 23 Mart 1960 günü Urfa’daki bir otel odasında, sabaha karşı ebedî âleme göç etmişti.

Sabah olunca, önce doktor, ardından koltuğunun altında bir sürü dosya, kâğıt ve matbu evrakla gelmişti tereke hakimi. Bürokratik teâmülleri bütün incelikleri ile işleten hâkim, Zübeyir Gündüzalp’in de yardımıyla Bediüzzaman’dan kalan eşyayı ve emvâli tespite başlar:

“Saat, cübbe, seccade, sarık, birkaç parça eski çamaşır, çaydanlık, bardak, kap-kacak ve onbeş lira madenî para.”

Hepsi bir sepete sığacak kadar dünyalık mal. Tereke Hakimi şaşkınlık içinde sormuştu:

“Hepsi bu kadar mı?!”

Hayatının büyük kısmında onun yakın hizmetinde bulunan ve onun bir çok ahvaline vakıf olan Zübeyir Gündüzalp Bey’in cevabı çok netti:

“Daha ne olsun ki?!”

Evet; ömrünü bir milletin ahiretinin selametine adamış birisinin geriye maddi olarak neyi kalsın ki?

El hak, Yunus gibi;

“Ne varlığa sevinürem

Ne yokluğa yerinürem

Aşkın ile avunuram

Bana seni gerek seni” deyip, bir buz parçası hükmündeki mevcudunu büyük bir havuza atanların eriyip giden varlıkları sonra işte böyle koca bir havuz oluyor ve hatta zamanla okyanusa dönüşüveriyordu!

Hem insanlar geriye bir mal bırakmayı evlad-u iyâli için arzular genelde… O Asrın Garibi, bir ömür boyu süren sürgünlerde evlenememişti ki hiç! Ama geriye, bir evlattan çok daha fazla kendisini seven ve benimseyen yüzbinler bırakmıştı!

Şimdi;

Geriye onlarca evlat bırakıp da ardından ulaşacak hayrı bulunmayanlar mı daha talihli, yoksa bu Dev Kâmetler mi..? Zira bir hadiste; ölen insanın ardında kapanmayan üç hasene defterinden bahsediliyor:

“Hayırlı bir ilim, güzel bir hayrat, yada hayırlı bir evlat..”

Samanyolu Haber yazarı Ramazan Kerpeten, “S-empatik olabilmek” başlıklı yazısında, Bediüzzaman’ın bir talebesiyle arasında geçen, empatiyle ilgili diyaloğunu yazdı.

İşte Kerpeten’in yazısından ilgili bölüm:

“Bediüzzaman Hazretlerinin ortaya koyduğu bir hakikat vardır. Meseleyi, talebelerinden Vanlı Molla Hamit anlatıyor:

Bir gün caminin hücre kapısını unutarak açık bırakmıştık. Talebe arkadaşların küpte kavurmaları vardı. İçeri giren bir köpek, küpe kafasını sokup kavurmaları yemiş, sonra da kafasını çıkaramayınca küpü kırıp kaçmış.

Talebe arkadaşların canı çok sıkılmıştı. Bir tertiple köpeği tekrar celbedip, sopa ile döveceklerdi. Üstad, vaziyeti öğrenince onları vazgeçirmek istedi.

Molla Resul:

“Seyda, biraz kıymamız vardı. Biz kıyamıyorduk ki yiyelim. Hâlbuki bir köpek gelerek hem kıymayı yemiş, hem de küpü kırmış. Bize zarar verdi. Nasıl biz onu dövmeyelim?” dedi.

Üstad:

“Molla Resul, senden soruyorum, vicdanen söyle, sen aç kalsan, paran da olmasa, bir şey almaya gücün de olmasa, nihayet açık bir yerde bir et bulsan, yer misin, yemez misin? Hâlbuki aklın var, idrak ediyorsun ki bu etin sahibi var.” diye konuştu.

Molla Resul, Üstadın bu konuşması üzerine bir müddet konuşmayarak sustu. Sonra cevaben,

“Evet, yerim Seyda!” dedi.

Üstad, tekrar buyurdu ki:

“Bu hayvandır, aklı yoktur. Haramı, helâli bilmiyor. Hayır ve şerri tanımıyor. Sahibinin kendisini döveceğini de bilmiyor. Elbette açık kapıdan girip, kıymalarınızı yemiş.

Bundan dolayı cezaya müstahak mıdır? Sizden soruyorum, elinizi vicdanınıza koyarak cevap verin.”

Sonra Molla Resul ve arkadaşları, “Köpekte kabahat yoktur”, diye kabul ettiler.

Üstad da:

“Madem öyledir, bu hayvanın gıybetini yapmayın ve helâl edin!” dedi.

(Mütecaviz bir hayvanı, bir köpeği dahi anlamaya çalışmak, onun hakkında kötü söze, gıybete dahi izin vermemek..! Ya bir de kardeşlerimiz, dostlarımız olunca mevzu..?!)

Komşularınızda kavga, gürültü mü var?

Kötü alışkanlıkları, nahoş tavırları mı var?

Aynı psikolojiyi taşıyor olsaydınız, durumunuz nice olurdu?

Burada dikkat;

Bu tahlil ve deneyin neticesini sağlıklı ortaya koyabilmemiz için, şartları tam olarak sağlamanız lazım. Hani, bir deneyde, doğru bir netice elde etmek için bir normal şartlar altında standardı vardır ya; aynı ısı, ışık, ses ve sürtünme oranında… Yani eleştirdiğin, kızdığın insanın yaşadığı ve yaşamakta olduğu bütün meselelere vâkıf olmanız gerekiyor. Bu doneleri toparlarken de aslında kızıp geçtiğimiz çevremizdekileri bütün yönleriyle tanımış ve onun gerçek dünyasına tanık olmuş oluruz.

Başkalarını eleştireceğimize, önce kendimize bakmalı, bir de karşı tarafın içinde bulunduğu hali bilmeliyiz. Sağlam görüş ve kanaatler böyle tesis olur ancak.

Bir Cumhuriyet Bayramı esnasında Bediüzzaman Said Nursi ve talebeleri Afyon hapishanesinde tutuluyorlardı.

Her zamanki gibi gizli cemiyetler kurmak gibi uyduruk bir suçlamayla yargılanıyorlardı.

Bediüzzaman, çok kötü şartlara sahip hapishanenin camları kırık büyük bir koğuşun dondurucu soğuğunda adeta ölüme terk edilmişti.

Bunlar yetmiyormuş gibi her fırsatta çeşitli tahrik yolları deneniyordu.

Günlerden 29 Ekim’di. Afyon Hapishanesi Müdürü Mehmet Kayıhan, Said Nursî’nin koğuşuna Türk bayrağı asar. Amacı bellidir: Onu ve talebelerini tahrik etmek.

Her zaman olduğu gibi Bediüzzaman ve talebelerini tanımayan, anlamayan veya anlamak istemeyen yöneticiler bayrak hadisesi ile suçlanacak müşahhas delil peşindeydi.

Halbuki, Bediüzzaman’ın hayatı o bayrağın temsil ettiği mana uğruna yapılmış fedakarlıklarla doluydu.

Birinci dünya savaşında Ruslara karşı gönüllü alay kumandanı olarak çarpışmış ve yaralanıp esir düşmüştü.

İstanbul’u işgal eden İngilizlere karşı ise kimsenin cesaret edemediği çıkışlarla halkı uyandırmıştı.

Bayrağı gören Bediüzzaman Said Nursi, el yazısıyla hapishane müdürü ve o günkü ülke yöneticilerine ders vererek şu notu gönderir.

“Müdür Bey size teşekkür ederim ki;

Kurtuluş Bayramının bayrağını benim koğuşuma taktırdınız. Hareket-i Milliyede İstanbul’da İngiliz ve Yunan aleyhindeki Hutuvat-ı Sitte eserimi tab ve neşrile belki bir fırka kadar hizmet ettiğimi Ankara bildi ki Mustafa Kemal şifre ile iki defa Ankara’ya taltif için istedi.
Hatta demişti: Bu Kahraman Hoca bize lazımdır .

Demek benim bu bayramda bu bayrağı takmak hakkımdır

Said Nursi”

www.risalehaber.com

İnsan, sair hayvanata muhalif olarak, hanesiyle alâkadar olduğu misilli, dünya ile alâkadardır. Ve akaribiyle münasebettar olduğu gibi, nev-i beşer ile de ciddî ve fıtrî münasebettardır. Ve dünyada muvakkat bekasını arzuladığı gibi, bir dâr-ı ebedîde bekasını, aşk derecesinde arzuluyor. Ve midesinin gıda ihtiyacını temin etmeye çalıştığı gibi, dünya kadar geniş, belki ebede kadar uzanan sofraları ve gıdaları, akıl ve kalb ve ruh ve insaniyet mideleri için tedarik etmeye fıtraten mecburdur, çabalıyor. Ve öyle arzuları ve matlapları var ki, ebedî saadetten başka hiçbir şey onları tatmin etmiyor.”

11. Şua’dan

Giriş

İnsanoğlunu Yüce Allah, en yüksek derecelere çıkabilecek ve en sefil yerlere düşüp sürünebilecek özellikte yaratmıştır. Kendisine peygamberler ve kitaplar göndererek sorumluluğunu ve nasıl davranması gerektiğini hatırlatmış ve en yüksek mertebelere çıkması için gerekli tenezzülatı yapmıştır.

Bütün bunlara rağmen insanoğlu genellikle nefis ve hevasına uyarak, kendisine verilen nimet ve gücü, şükür ve kulluk yolunda kullanacağı yerde, isyan ve zulüm yolunda kullanmıştır.

Geçtiğimiz asırlarda dalalete düşen ve inkar yoluna sapan firavunlar, nemrutlar, şeddatlar ve daha başka zalimler, yeryüzünü fesada vermişler, anarşi çıkarmışlar ve terör estirmişlerdir. Zamanımızın zalimleri de az bir zahmetle eskiden yapılanların yüzlerce kat fazlasını şimdi yaparak ahirzamanı kana bulamışlar, hâlâ da bulamaya devam etmektedirler.

Daha dün 12 Eylül öncesi 5 binden fazla gencimiz koskoca bir hiç uğruna birbirlerine kırdırılmış, dünyanın gözü önünde Sırplar Müslümanları hunharca katletmiş, yıllardan beri Doğu Anadolu bölgemizde süren terör kasırgası 30 binden fazla gencimizi acımasız bir şekilde yutmuştur.

Bediüzzaman, gerek Osmanlı ve gerekse Türkiye Cumhuriyeti dönemleri itibariyle çok çalkantılı ve sıkıntılı bir hayat geçirmiş, birinci ve ikinci dünya savaşlarının ortalığı kasıp kavurduğu ve insanlığa büyük felaketler getirdiği buhranlı asırda, insanlığı düştüğü bu kargaşa, terör ve anarşi durumundan kurtarmak için; imansızlık, cehalet, ihtilaf, zaruret, adaletsizlik, tarafgirlik ve menfi milliyetçilikle hiçbir engele aldırış etmeden ömrünün sonuna kadar mücadele etmiştir.

1-İmansızlık

Allah’a inanmayan bir kimse, her bir varlığı ilah kabul etmek zorunda kalacaktır. Peygamberlere inanmayan cahiliye döneminde olduğu gibi vahşet ve bedeviyetin derinliklerine düşecektir. Kitaplara inanamayan his ve heveslerine uygun hareket edip başkalarına, özellikle zayıf ve korumasızlara zulmü zevk hâline getirecektir. Meleklere inanmayan, “Nasıl olsa beni hiç kimse görmüyor. Kayıt kuyut da yok. Her ne yaparsam yanıma kâr kalacak. O halde istediğim gibi hareket eder, keyfime bakarım.” deyip başkalarının haklarını ve huzurlarını gasp edecektir. Kadere inanamayan kederden emin olamayacak, her şeyi kendisine düşman sayacaktır. Ahirete inanmayan, “Nasıl olsa hesap soran yok. Kendi zevk ve mutluluğum için istediğimi yapar, her kim olursa olsun kendim için her şeyi feda ederim.” diyecektir. Bütün bunlar, bir keşmekeş, anarşi ve terörü doğuracaktır. Hemen hemen her asırda, hiçbir kural ve hak tanımayan zalimler insanlığın başına bela olmuşlar, ortalığı kasıp kavurmuşlardır.

1789 Fransız ihtilalinde ekilen hürriyetperverlik tohumları, sosyalistliğe, sosyalistlik de bir kısım mukaddesatı tahrip ettiğinden, aşıladığı fikir, bilâhare bolşevikliğe dönüşmüştür. Bolşeviklik de ahlâkî, kalbî ve insânî çok mukaddesatı bozduğundan, hiçbir kayıt ve hürmet tanımayan anarşistlik mahsulünü vermiştir. İnsanın kalbinden hürmet ve merhamet çıksa, akıl ve zekâvet, o insanları gayet dehşetli ve gaddar canavarlar hükmüne geçirir; daha siyasetle idare edilmez, anarşist çapulcu olur. (Nursi, Şualar, 508) Dinini bırakan bir Müslüman, başka hiçbir dine giremez, dinsiz olur, bütün bütün bozulur, mürted ve anarşist olur; ruhunda kemâlâta medar hiçbir hâlet kalmaz. Vicdanı tefessüh eder, sosyal hayata bir zehir olur. Anarşist olur. Anarşi de hiçbir hakkı tanımaz, insaniyet seciyelerini canavar hayvanların seciyesine çevirir. (Nursi, Emirdağ Lahikası, 191, 438, 458)

Bizim ülkemizde de komünist perdesi altında anarşistliği ihya ve umumi emniyeti bozmak için çok çabalar sarf edilmiş ve çok dehşetli çalışmalar yapılmıştır. Bediüzzaman, bu dinsizlik fikrini kırmak, Kur’an ve iman hakikatlerini parlatıp bütün insanlığa anlatmak için asrımızın anlayışına uygun bur üslup ve tarzda Risale-i Nur külliyatını neşretmiştir. Risale-i Nur ve şakirtleri, tahkikî iman kuvvetiyle bu vatanın her tarafında o müthiş ifsadı kırmış, durdurmuş, sed olmuş, emniyet ve âsâyişi temine çalışmıştır. (Nursi, Lem‘lar, 260)

2-Cehalet

Cehalet zihinlerin çirkin, karanlık, gafil ve sisli halidir. Günümüzde dalalet ve fenalıklar, cehaletten değil, fen ve ilimden gelmektedir. Dolayısı ile bilgili olmak cehaleti gidermemektedir. (Nursi, Emirdağ Lahikası, 21) Marksizm, bolşevizm, kominizm ve sosyalizm gibi insanlığı anarşi ve teröre sevk eden dehşetli fikirler çok okumuş, bilgili ve düşünen insanlar tarafından ortaya atılmıştır.

Bedüzzaman, fen ve din ilimleri birlikte okutulmazsa hakikatler gizlenir, birisinde taassup, diğerinde de hile ve şüpheler zuhur eder. Güvensizlik, sürtüşme, inat ve tarafgirlik alır başını yürür. (Nursi, Münazarat, 127) görüşündedir. Bu nedenle bir yandan cehaletle mücadelesini neşrettiği iman hakikatleri ile ederken, diğer yandan da tamamen din ilimleri ile tedrisat yapan medreselerin ıslahı için çalışmıştır. Yeni açılan mekteplerde sadece fen ilimleri ile eğitim yapılması, yukarıdaki görüşte de ifade edildiği gibi medrese ehli ile aralarında rekabet, kıskançlık ve sürtüşmelere sebep olmuştur. Bu nedenle hem bu çatışmaları önlemek, hem orta yolu bulmak, hem de ileride büyük ve faydalı neticeler verecek fen ve din ilimlerinin birlikte okutulacağı bir üniversite açılması için gayret sarf etmiştir. Bunun için 2. Abdülhamid’den tahsisat bile almış, Cumhuriyet döneminde de Millet Meclisinin teveccühünü kazanıp gerekli parayı ayırttırmış ise de savaş ve sair sıkıntılar nedenleriyle gerçekleştirememiştir. (Nursi, Şualar, 482)

Bütün bunlara rağmen Bediüzzaman, okullara, yanı başlarına açılan nur medreseleri ile inanç noktasındaki cehaleti gidermek suretiyle gerekli takviyeyi yapmış, pırıl pırıl imanlı ve fen bilimleriyle donanmış gençler yetiştirerek bir derecede olsa amacına ulaşmıştır.

3-İhtilaf

İhtilaf, kuvvet, şevk ve ümit kırıcı bir şeydir. Kargaşa ve anarşiye vesiledir. Üzüntü kaynağıdır. Düşmanların yutmayı düşündükleri büyük lokmaları parçalama planlarıdır. Genellikle de rekabet damarı uyandırılarak yapılır. Toplum haşatı için bir zehirdir.

Geçmişte;Türkçülük-Kürtçülük, Alevilik-Sünnilik gibi meseleler, kaşınıp ve ihtilaf tohumları ekilip ülkemiz kan gölü haline getirilmiştir. Yaşanan bu acı tecrübenin çaresi Bediüzzaman’a göre İslam kardeşliğidir. Kendisi bu hususta Uhuvvet Risalesi’ni kaleme almış ve toplum hayatını yaşanmaz hale getirecek olan ve dış düşmanlara karşı da savunmasız bırakacak olan ihtilaf konusunda; “Haricî düşmanın hücumunda dahilî münakaşâtı terk etmek ve ehl-i hakkı sukuttan ve zilletten kurtarmayı en birinci ve en mühim bir vazife-i uhreviye telâkki edip, yüzer âyât ve ehâdis-i Nebeviyenin şiddetle emrettikleri uhuvvet, muhabbet ve teavünü yapıp, bütün hissiyatınızla, ehl-i dünyadan daha şiddetli bir surette meslektaşlarınızla ve dindaşlarınızla ittifak ediniz, yani, ihtilâfa düşmeyiniz.” (Nursi, Lem‘alar, 159) tavsiyesinde bulunmuştur.

4-Zaruret/Yoksulluk

Zaruret, insana yanlış olan çok şeyleri yaptırabilir. Haram olan şeylere helal nazarıyla baktırabilir. Günümüzde bir de tüketim ekonomisine dayalı olarak yapılan reklam bombardımanı insanları tuzağa düşürmekte ve sürekli yoksulluğun kucağına itmekte ve ihtiras sahibi yapmaktadır. Kötü emelleri olanlar da, insanların bu zafiyetlerinden çok iyi bir şekilde yararlanmakta, ihtiyaçlarını karşılama bahanesiyle çok mukaddesatlarını feda ettirerek, yolsuzluk, hırsızlık, terör gibi yollarda kullanmaktadırlar.

Bediüzzaman, beşerdeki bütün ihtilallerin ve ahlaksızlığın kaynağının; “Ben tok olayım, başkası açlıktan ölse, bana ne.”, “Sen çalış, ben yiyeyim.” kelimeleri olduğunu, medeniyetin okul ve cemiyetlerinin zenginlerle fakirlerin aralarında olması gereken barışı temin edemediğini, Kur’an’ın bu hastalığı zekatı emretmekle ve faizi yasaklamakla tedavi ettiğini, zenginlerde şefkat ve merhamet duygularını, fakirlerde de hürmet ve itaat duygularını tesis ettiğini hatırlatmaktadır. (Nursi, Sözler, 373)

Savaş, kıtlık gibi büyük musibetler zamanında Bediüzzaman; “Ehl-i iman, ehl-i hakikat, hususan Risale-i Nur talebelerinin vazifesi, bu musibetli açlığı, Ramazan riyazet-i diniyesinin tarzındaki açlık gibi vesile-i iltica ve nedamet ve teslimat yapmaya çalışmaktır. Ve zaruret bahanesiyle dilenciliğe ve hırsızlığa ve anarşiliğe yol açmasına meydan vermemektir.” (Nursi, Kastamonu Lahikası,104) tavsiyesinde bulunmuştur.

Zenginle yoksul arasındaki uçurumu ancak İslam dininin kurduğu Zekat ve sadaka gibi köprüler kapatabilir. Aç ve fakirlere şefkat ve merhamet etmek, onların imdadına koşmak zaten insaniyetin gereğidir. Risale-i Nur irşadıyla ahlaksızlık ve anarşiye mani olduğu gibi emniyet, hürmet ve merhameti tesis ederek hem âsâyişi, hem inzibatı, hem toplum hayatını anarşilikten kurtarmaya çalışmıştır. Hiçbir nur talebesinin asayişi ihlal eden bir hareketinin görülmemesi buna şahittir.

5-Tarafgirlik

Tarafgirlik ırka, siyasi görüşe, mesleklere ve sair birçok hususlara bağlı olarak yapılabilir. Bir kimsenin ırkından, siyasi anlayışından veya mesleğinden taraf olması yadırganmaz. Bu gayet normaldir. Normal olmayan, başka ırkları, meslekleri ve siyasi anlayışları yok saymak ya da hakir görmeye kalkışmaktır. Bu nedenle tarafgirlik; ölçünün kaçırılması ve inatlaşmaya girilmesi gibi hallerde toplumun birlik ve beraberliğini bozan kötü bir âlet hâline gelebilir.

“Mü’minlerde nifak ve şikak, kin ve adâvete sebebiyet veren tarafgirlik ve inat ve haset, hakikatçe ve hikmetçe ve insaniyet-i kübrâ olan İslâmiyetçe ve hayat-ı şahsiyece ve hayat-ı içtimaiyece ve hayat-ı mâneviyece çirkin ve merduttur, muzır ve zulümdür ve hayat-ı beşeriye için zehirdir.” Diyen Bediüzzaman; husumetli ve ihtiraslı bir tarafgirliğin kuvveti hiçe indirdiğini, nifak ve şikaka, kin ve adâvete sebebiyet verdiğini ifade etmektedir. (Nursi, Mektubat, 253, 261)

Tarafgirlik melek gibi bir adamı şeytan, şeytan gibi bir adamı da melek şeklinde gösterebilir, anarşi ve fitneye sebep olabilir. (Nursi, Emirdağ Lahikası, 237) Bu nedenle futbol fanatiklerinin taşkınlıklarını, hemşehricilik ve ırkçılık damarıyla yapılan haksızlıkları hoş görmek mümkün değildir.

Kur’an’a, Kur’an’ın nurlarına, iyiye, güzel olana, hakka ve haklıya, “tûbâ-i Cennetin meyveleri gibi tatlı ve güzel olan iman ve İslâmiyetin meyvelerine” ve “saadet-i dâreynin mehâsini gibi hoş ve şirin öyle neticelerine” nihayetsiz bir tarafgirlik ve iltizam ve teslim hissiyle” (Nursi, Mektubat, 38, 53) tarafgir olmak gerekir.

6-Menfi Milliyetçilik/Irkçılık

Irkçılık başkasını yutmakla ve yok etmekle beslenen, Frenklerin bulaştırdığı ifsatçı ve ayrılıkçı bir illettir. Irkçılık çarpışmayı, heva ve hevesi kamçılamayı, arzuları tatmini gerektirir. Bu ise insanı melekiyet derecesinden kelbiyete indirir, insanın maneviyetini siler götürür. Güven ve huzur ortamını yok eden bu illet, İslam birliği için de büyük bir tehlikedir. Kendi ırkının muhabbeti uğruna milyonlar hakiki İslam kardeşliğini terk ettirir. Irka dayalı kardeşlik, serseri ve enaniyetli nefislerin hoşuna giden gayet zevkli ve rüşvetli bir kardeşliktir. Bu da kendinden olmayanların canlarını yakacak, saadet ve huzurlarını yok edecek ve terörü netice verecektir. Bir ırkçı, ırkçılık damarıyla ırkdaşının yaptığı zulümleri ve cinayetleri haklı görecektir. Bu da hakikî adalete engel teşkil edecek ve şiddetli bir zulme sebebiyet verecektir. Böylece de İslamın; “Bir masumun hakkı, yüz caniye feda edilmez.” prensibine zıt hareket etmiş olacaktır. (Nursi, Mektubat, 57, 310)

Şeriat-ı Ahmediye (a.s.m.); kuvvete bedel hakka, adalete ve eşitliğe dayanır. Menfaat yerine fazîleti hedefler. Muhabbeti esas alır. Birlik ve beraberliği, unsuriyet milliyeti yerine; din, vatan ve sınıf bağları ile sağlar, samîmi ve muhabbetli bir kardeşliği temin eder ve dış tecavüzlere karşı da yalnız savunma konumunda kalmayı tercih eder. (Nursi, Tarihçe-i Hayat, 118)

Bediüzzaman; Risale-i Nur’un, İslâmın iki kahraman kardeşi olan Türk ve Arabı birleştirmeye, Kur’ân’ın esaslarını neşretmeye ve beşeri anarşistlikten kurtarmaya bir derece vesile olduğunu (Nursi, Beyanat ve Tenvirler, 262) söylemektedir. Bu sözler, belki hakikat noktasında biraz mütevaziyane gelebilir ama, bu hakikatlerin neşri ve bütün İslam kardeşlerine ulaşması veya ulaştırılması noktasında bir gerçeği ifade etmektedir.

7-Adalet

Devlet idaresi ya da hükümet adaleti temin etmek, herkese eşit mesafede durmak ve milletinin güvenliğini düşmandan ve kendisinden koruyarak sağlamak zorundadır.

Hukuk dışı uygulamalar genellikle idaredeki hâkim bir zümre ya da ırkın, kendi varlık ve güçlerinin zarar göreceği korkusuyla yaptıkları zulümlerdir. Bediüzzaman; zararsız, uyumlu, menfaatli ve sadık vatandaşların idare tarafında rahatsız edilmelerinin ve gücendirilmelerinin anarşiliğe meydan vereceğini, bunları gücendirmek yerine, himaye etmek, kötü muamelelerde bulunan memurları da görevden uzaklaştırmak gerektiğini (Nursi, Şualar, 311) belirtmiş ve elzemiyetine de vurgu yapmıştır.

Hukuk dışı muameleler, haksızlığa uğrayanları da hukuk dışılığa itecektir. Mafya ve terör örgütleri gibi zararlı unsurları besleyen bu duruma fırsat verilmemelidir. Yukarıda 6. maddede denildiği gibi devlet bir masumun hakkını yüz caniye feda etmemelidir. Asla toptancılık yapmamalıdır.

Bediüzzaman’a göre mutlak adaletini uygulanabileceği durumlarda izafi adalet uygulamasına gitmek zulümdür. (Nursi, Mektubat, 57) Birinin hatasıyla başkalarının veya yakınlarının suçlanmasının söz konusu olamayacağı, yani suçun şahsiliği esastır. (Nursi, Şualar, 316) Hesap sorulabilirlik, hak edilen cezanın uygulanabilmesi ve özellikle adalet anlayışını akıl ve kalplere yerleştiren iman eğitimi ile kişilerin ıslahı çok büyük önem arz eder.

8-Hürriyet

Bediüzzaman’a göre; hürriyet imanın bir özelliğidir, lezzet, saadet ve gelişmelerin kaynağıdır. Kendisine sorulan; “Hürriyeti bize çok fena tefsir etmişler. Hattâ âdetâ hürriyette insan her ne sefahet ve rezalet işlerse, başkasına zarar vermemek şartıyla bir şey denilmez, diye bize anlatmışlar. Acaba böyle midir?” Sualine; “Öyleleri hürriyeti değil, belki sefahet ve rezaletlerini ilân ediyorlar ve çocuk bahanesi gibi hezeyan ediyorlar. Zira, nâzenin hürriyet, âdâb-ı şeriatla müteeddibe (edeplenmiş) ve mütezeyyine (süslenmiş) olmak lâzımdır. Yoksa, sefahet ve rezaletteki hürriyet, hürriyet değildir. Belki hayvanlıktır, şeytanın istibdadıdır. Nefs-i emmâreye esir olmaktır. Hürriyet-i umumî, efrâdın (fertlerin) zerrât-ı hürriyâtının (hürriyet zerrelerinin) muhassalıdır (özüdür). Hürriyetin şeni (işi) odur ki, ne nefsine, ne gayrıya zararı dokunmasın.

Tam ve mükemmel hürriyet, kişinin firavunlaşmaması ve başkasının hürriyeti ile alay etmemesidir. Şüphesiz gaye haktır; ama mücadele usulüne uygun değildir.” (Nursi, Münazarat, 55) Cevabını vermiştir.

Kişi hak ve hürriyetlerinin gasp edilmesi veya baskı altında tutulması ortamı gerecek, gizli çalışma ve örgütlenmelere fırsat verecektir. Bu da devlet ve millet için daha tehlikeli bir hal alacaktır. Özellikle anayasanın bazı maddeleri düşünce hürriyetine engel teşkil etmekte veya öyle yorumlanmaktadır. Bu maddeler asılsız evhamlarla işletilerek birçok düşünce adamı cezalandırılmakta ve gereksiz yere birçok sıkıntılar verilmektedir. Serbest düşüncenin getireceği güzel gelişmelere engel olmak memleketimiz açısından hiç de iyi olmamaktadır.

Bediüzzaman, bu asrı “hürriyet asrı” olarak tarif ediyor ve kendi “vicdan hürriyetine ipotek koymak isteyenlere şiddetle karşı çıkıyor ve (Nursi, Mektubat, 417) “En ziyâde muhtaç olduğum ve hayatımda en esaslı düstur olan, hürriyetimdir. Asılsız evham yüzünden, emsâlsiz bir tarzda hürriyetimin kayıtlar ve istibdatlar altına alınması, beni hayattan cidden usandırıyor. Değil hapis ve zindanı, belki kabri bu hale tercih ederim. Fakat, hizmet-i îmâniyede ziyâde meşakkat ise, ziyâde sevâba sebep olması bana sabır ve tahammül verir. Mâdem bu insâniyetli zâtlar benim hakkımda zulmü istemiyorlar, en evvel benim meşrû dairedeki hürriyetime dokundurmasınlar. Ben ekmeksiz yaşarım, hürriyetsiz yaşayamam.” (Nursi, Tarihçe-i Hayat, 408) diyerek bütün dünyaya var gücüyle haykırıyor.

Kişi hak ve hürriyetlerinin, insanın ne kendine, ne de başkalarına zarar vermeden ve meşru dairede ipotek altına konmadan sonuna kadar kullandırılması ülkemizde hem idareciler, hem de halk açısından büyük bir rahatlama sağlayacaktır.

9-İfsat Komiteleri

İfsat komiteleri aldatmakla iş görür. Koyun postuna bürünmüş canavardan başkası değildir. İnsanları kendi kirli emellerini gerçekleştirmek için para, iyi imkanlar, makam, itibar, korku veya beyin yıkama gibi yöntemlerle aldatan bu komiteler, vatan ve milletin birlik ve beraberliğine, iman ve mukaddesatına kasteden son derece muzır teşekküllerdir.

Böyle bir komitede yer alan birisi, Bediüzzaman’ın tabiriyle; “…Ya gayet fena bir surette aldanmış veya gayet gaddar bir anarşisttir ki, hem insaniyete vahşiyâne düşmanlık eder, hem İslâmiyete nemrudâne adâvet eder, hem hayat-ı içtimaiyeye (sosyal hayata) anarşiliğin en bozuk ve mütereddî (soysuzlaşmış) tavrıyla husumet eder ve bu vatana ve millete ve hâkimiyet-i İslâmiyeye ve dinî mukaddesata karşı mürtedâne (dinden çıkmışçasına), mütemerridâne (dik başlılık edercesine), anûdâne (inat edercesine) mücadele eder. Veya ecnebî hesabına bu milletin can damarını kesmeye ve bozmaya çalışan el-hannâs (şeytan) bir zındıktır ki, hükümeti iğfal ve adliyeyi şaşırtır, tâ o şeytanlara, firavunlara, anarşistlere karşı şimdiye kadar istimal ettiğimiz mânevî silâhlarımızı, kardeşlerimize ve vatanımıza çevirsin veya kırdırsın.” (Nursi, Şualar, 257)

Gizli komitelere, anarşistlere, zındıklara, şeytanlara, firavunlara ve nemrutlara karşı tek çarenin Kur’ân’ın hakikatlerine sarılmak olduğunu vurgulayan Bediüzzaman, aynı zamanda bununla; ihtiyat kuvveti olan üç yüz elli milyon, şimdi bir buçuk milyar, İslâm kardeşliğinin ve birliğinin de kazanılacağını (Nursi, Emirdağ Lahikası, 297) ifade etmektedir.

Sonuç

Bediüzzaman; “Bu vatanın ve bu milletin hayat-ı içtimaiyesi (sosyal hayatı) bu acip zamanda anarşilikten kurtulmak için beş esas lâzım ve zaruridir: Hürmet, merhamet, haramdan çekinmek, emniyet, serseriliği bırakıp itaat etmektir. Risale-i Nur hayat-ı içtimaiyeye baktığı zaman, bu beş esası kuvvetli ve kudsî bir surette tesbit ve tahkim ederek, âsâyişin temel taşını muhafaza ettiğine delil ise, bu yirmi sene zarfında Risale-i Nur’un, yüz bin adamı, vatan ve millete zararsız birer uzv-ı nâfi (faydalı organ) haline getirmesidir. Isparta ve Kastamonu vilayetleri buna şahittir. Demek Risale-i Nur’un, ekseriyet-i mutlaka eczalarına ilişenler herhalde bilerek veya bilmeyerek anarşilik hesabına vatana ve millete ve hâkimiyet-i İslâmiyeye hıyanet ederler.” (Nursi, Şualar, 307) diyerek esas teşhis ve tedaviyi sonuçları ile birlikte ortaya koymaktadır.

Ayrıca, komünistlik, masonluk, zındıklık, dinsizlik, doğrudan doğruya anarşistliği netice vereceğinden, bu dehşetli tahrip edicilere karşı, ancak ve ancak Kur’ân hakikatleri etrafında oluşan İslâm birliğinin dayanabileceğini, beşeri bu tehlikelerden, bu vatanı yabancıların istilâsından ve bu milleti anarşilikten yalnızca Kur’ân hakikatlerinin kurtarabileceğini (Nursi, Emirdağ Lahikası, 271) ifade ederek meseleye son noktayı koymuştur.

www.risaleakademi.com