Gemi yanaştı sahile bir bir yüklendi yükler… Kimisi ağır, kimisi hafif, kimisi büyük, kimisi küçük bir çok yük… Yük çok olduğundan gemi sürekli seyir halinde ve daima çalışıyor. Yükleri yükleyenler hiç yorulmuyor, usanmıyor. Ve bu yük gözün bir mesaafeden sonra göremeyeceği okyanusları aşıp geri geliyor. Sevkiyat durmadan devam ediyor…

[...]İzliyoruz… Karınca yuvasına nimet taşıyor, kuşlar yavrusuna, anne çocuğuna, yar yarenine… Bu zincirin sonu yoktur… Velhasıl sevkiyat ile süren bu kısa ömür yine sevkiyat ile son bulur. [...]

Bir arkadaşımı görüyorum diyor ki “Babam vefat etti” elbet üzülüyorum fakat hiç şaşırmıyorum çünkü sevkiyat devam ediyor. Bu luzumsuz doksan günlük devr-i alemin seksen dokuz gününü yaşadığımı hissettiğimden kalan bir günün bu gün olduğunu çok iyi kavrıyorum. Biliyorum ki yarın da ben “Babamı” uğurlayacağım Hak’ka ya da sevkiyat sırası kimde belkide ben gideceğim babam dan evvel?

[...]Sevkiyat sürecektir ama bu sevkiyat nasıl sürecektir? Şimdi bir düşünelim ki Kızımızı yahut oğlumuzu evlendiriyoruz…. Nasıl bir çaba ve hazırlık içindeyiz? Herşeyin dörtdört lük olması için harcanan çaba muhteşem bir titizlikte… Çünkü bir gidiş söz konusu ve yine dikkat edelim ki gidiş ile paralel “Mutluluk” söz konusudur. İşte bu seksen dokuz gününü yaşadığımız doksan günlük devr-i alem den günü, saati olmayan ebedii ve ferah alemine gidiş hangi titizlikte olmalıdır bunu bir düşünelim?

Mesut ÇELİK

Şimdi şahsım adına konuşmam gerekir ki bu kainat-ı fanii de en mühim mesele bu etten yapılmış vucuda “İnsan” sıfatını giydirmektir. Peki bu zor ve çok ehemmiyetli mevzuu nasıl olur?

Allah insanı kendisine emanet etmemiştir. Çünki “İnsan” kendi kendine emanet edilemeyecek kadar mühimdir. Çok şükür ki böyle bir muhasebe mevcut hayatta keza böyle olmasa Allah bizi gözetmese vay halimize! İnsan lığa erişebilmek zor çok zordur… Heleki bir de Kemal-i İnsan vardır ki demeyin gitsin… Şahsım olarak ben henuz İnsan olamadım! Çünki bence İnsan lığın en ilk gayesi teslimiyettir. Teslim olmak; aciz olduğunu kabul etmek ve anlını secdede huşu ile buluşturmaktır. Şimdi ben tepeme iki göz daha koyuyor ve kendimi seyrediyorum… Ve görüyorum ki bu faidasız bu ehemmiyetsiz dünya ya sıkı sıkı tutunmuş ibadetleri aksatıyorum… İşte ben bu hal ile İnsanlık merdiveninin eşiğine bile gelemiyorum. Ve yine kendimi gözlüyorum ki alel acele sinirleniyor bazen de farkında olmadan karşımdakileri kırıyorum Şükür ki bundan pişmanlık duyuyorum birde bu pişmanlık olmasa Allah muhafaza! İnsan dediğimizde akla hoşgörü, merhamet gelmeli dikkat ile seyredelim ki hayat-ı fanii de bir köpek bile gelip ayağımıza dolaşıyor bizden ilgi, sevgi bekliyor ve yine izliyoruz ki elli kadının elinde ağlayan bebek Anne sini buluyor ve öyle susuyor!

İnsan istediği gibi hareket edemediği sürece İnsan dır.
Çün ki İnsan ister… Gitmek ister, düşmek ister, şeytana uyar kötülük ister…. Bu nedenledir ki İnsan terbiyeli, mesafeli olmalıdır. Nefsin isteğine uyup nefisle hareket eden nefis bir şekilde boğulur. Akıl ve Nefis ibret almak istemez lakin İnsan İbret almalıdır ki ibretlik olmasın!

Bu mevzuunun derinliği yazmakla tükenecek cinsten değil.
İnsan lık merdiveninin ilk adımı olan teslimiyet için her gün çağrı yapan Ezan lar kulaklara değil kalplere girmeli…
Allah El-Mü’min dir. Gönüllerde İman ışığı uyandıran; kendine sığınanları koruyup rahatlatan dır.

Allah’a sığınan dara düşmez.
Allah’a sığınan İnsan olur.
Allah diyen Aşk olur..
Allah diyen Aşık olur…

Makale & Fotoğraf: Mesut ÇELİK

Kaidesine binaen toplumsal yapı içinde aslında insan tek başına bir fert iken ,fertlerin bir araya gelmesiyle toplumsal yapıyı meydana getirmiştir. Zaten kâinata bakıldığı zaman her şey bir(1)den kaynaklanarak ortaya çıkmıştır; fakat bu bir olan fert her ne kadar mükemmel olsa da cüzi bir yapıyı barındırdığı için aslında acizdir; çünkü cüzde bulunmayan, küllide bulunur.

Bir yemeğin yapılışında yemek ancak birlerin bir araya gelmesiyle lezzet kazanır. Aslında toplum birler üzerine kurulu, birçoklardan meydana gelen çokluktur. Bir olarak aslında çok cüzi bir anlam ifade etse de insan, asıl mana yükünün o eşsiz yoğunluğunu külli olarak ortaya koyabilir.

Bir damla iken bu şekilde kalmaya direndikçe sıcağın bunaltıcı yüksek derecesinde buharlaşıp yok olacakken veya soğuğun bürudetinde donup kalacakken kendini bir derya içine atınca ancak hayatın problemlerine çözüm üretebilir. Çünkü cüzi bir ihtiva yapısından külli bir yapıya girerek deryayı kazanır ve böyle mana bulabilir.

İşte toplumsal yapı içinde de aslında tohum insan iken bu acube-i mahlûkat ancak gurup içine girmekle problem çözmede bir sonuç elde edebilir. Çünkü insan zerre iken gurup içinde kâinat olacaktır, insan bir (1) iken birlerin bir araya gelmesiyle 111. olacaktır, insan tek başına bir madde iken toplum yapısı ile birleşince madde ile mananın birleşik bir kabı haline gelip problemleri bu yapı içinde yani gurup içinde daha barikalı hakikatler ortaya çıkararak çözecektir.

Mehmet Bilal YEŞİLMEN

 

Seyyahım,
Seyyal dünya,
Faniyim,
Baki kalan dünya.

Gök kubbenin altında, ıssız bir ovanın ortasında yalnız bir ağacım. Kim olduğum, nerede yaşadığım, hangi zaman diliminde, nerede yaşadığım çok önemli olmasa gerek… Önemli olan nasıl yaşadığımdır. Nasıl yaşarsam öyle ölürüm çünkü…

 Kaç yaşında, kaç yılında, kaç dağ başında yaşadığım da önem taşımamalı… Çünkü bütün mezarlıklar bu yaşam öyküleriyle doludur… Köyleri, şehirleri her gün boşaltır ölüm…
Yer ve gök arasında iki değirmen taşı arasındayım her an. Arz ve arş arasında her gün buğday tanesi gibi ezilirim. Ezilirim, una döner suyla süzülürüm. Her gece yıldızlarla sır olur tespih olur dizilirim. Ne ağacı olduğum, hangi meyveyi yüklendiğim de sorulmamalı bana… Tüm özelliklerimi küçücük çekirdeğimde gizlemiş yaradan.

Yalnızlık Allah’a mahsustur. Yalnız kalmam gün boyunca… Ya bir bülbül, ya bir kanarya, ya da bir karga konar dallarıma… Geceler ıssız, sessiz, kimsesiz ve garibindir. Geceleri sefil baykuş da kimsesizdir… Kimsesizlerin kimsesini arar da; garip garip öter durur, gecenin teheccüt uykusunu bölen sesiyle…

 Korkarım ıssız ovanın ortasında yalnız kalırım da… Kendimi Âdem’den kul sanırım da… Sabaha ulaşmadan gün, tek tek ışıklar yanarken evlerde, bazı evler ölü toprağı serpilmiş gibi yalnızdır. Yalnızdır ve tüm pencereler gecenin en karanlık anıdır. Sabah ezanları okunur arz da… Gökte yıldızlar bu hazda, ormanda ağaçlar bu niyazda… Gaflet ve karanlıkta evler, ağustos böceği hikâyesindeki gibi hala yazda…

Uyandırmaya yetmez sesim, her gün ölümü haykırır nefesim. Güneşten öncedir bütün nebatatın dansı, secdesinde eder her gün beş kere bu valsı. İç dışa aksetmiştir, dış içe aks etmiştir. Ruh kanatlanıp arşa raks etmiştir.

Olursa secdesi bitkinin raksla… Topraktan Âdem’in secdesi, dolmalı meleklerin kanatları arasında ruhun çırpındığı frekansla… Şeytanın asiliğinde kalmamalı beşer, abdestle günahlarından arınmalı, Allah’ın rahmetinden nasibini almalı her el…

Ormanda kubbe yeşil, yerde seccade yeşildir. Mescidi Nebevi’de peygamberi konuk eden kubbe yeşildir. Rengi lal lalelerden derme artık lalezar, Medine’nin toprağına renk vermiş gül yüzlü cemal. O peygamber ki hasırlar iz bırakmış teninde… Sen ki hala altın tastan su içersin elinde. Senin adını anmadan her gün çöldeyim, kanadım tekliyor. Muhammed’im selam gönder bu değirmen rüzgâr bekliyor.

Yalnız ağacım, bahar aylarında yeşillenirim. Meyveye dururum her yazda, aç kalmaz yetmiş bin âleme imrenirim. Sonbaharda günahlarım yaprak olup dökülür, her gün rüzgârlarda sallanır da sevap olur istiflenirim. Kış ölümümdür, kar beyaz kefenimdir, toprak altında haşir olurum. Her gün sırattan geçer de bir hoş olurum.

Yaz aylarında altıma gelinir, her beş vakitte otlardan seccadeler serilir. Benim varlığım herkeslerce bilinir. Bu arzın köşelerinde nasipsiz unutulurum sanma, sayılıdır günlerimiz kendi nefsine aldanma… Köleliğin en kötüsü kendi nefsine köle olmaktır. Varlığını bu çarkıfelek âlemde saltanat sanma. Sen bir seyyahsın, seyyal dünyada, Sultan Süleyman’a kalmaz, dünya malına aldanma. Faniyiz, iki mezar taşı arasında baki kalırım sanma.

Nedir her gün etten küften sebep, nedir bitmez şikâyet? Bizim varlığımız yokluğumuzdan ibaret. Var olma şansına erişmişiz her gün Rabbime dua et.

Her geceyi kadir bilirim, her gördüğümü Hızır bilirim. Vardır Anadolu’mda hep boş bir mezar. Boş bir mezarda hep bir gariplik, hep bir değişik hal…

Sen iyisi mi Anadolu’mda serin bir çınar ağacının altında uykuya dal. Sana kışın kuytu, yazın gölge yapmaya hazırdır her dal. Arkadaş bulmuştur kendine ormandan uzak bu yalnız ağaç…

Seyyahım,
Seyyal dünya,
Faniyim,
Baki kalan dünya.

Salim NİZAM
Gönen–2007