1244 yılında Konya’ya gelen Şemseddin Tebrîzî adlı bir zat, onun ilimle dolu dünyasında aşk ile yepyeni ufuklar açtı.

Bu iki ilâhî âşık, bir müddet yalnızca bir köşeye çekilerek kendilerini tamamen Hakka verdiler. Günlerce, gecelerce sohbetlere daldılar. Birbirlerinde kendilerini ve Yüce Allahın eşsiz güzelliklerinin tecellilerini gördüler. Buluştuklarında Hz. Mevlana 38, Hz. Şems 60 yaşlarında idiler.

Artık Mevlana bütün zamanını Şems ile sohbete ayırıyordu. Bu ilâhî aşkı idrak etmekten aciz olanlar, Hz. Mevlana’nın Şemse olan ilgisini kıskanarak, ileri geri konuşmaya başladılar. Bu sözleri duyan Şems üzüldü ve 1246 yılında Konya’yı terk edip Şama gitti

Şems gidince Hz. Mevlana derin üzüntülere boğuldu. Şemsi tedirgin ederek uzaklaşmasına neden olanlar da Hz. Mevlana’nın bu hâli karşısında pişman oldular.

Hz. Mevlana bir mektup yazarak oğlu Sultan Veledin de bulunduğu bir kafileyi Şama gönderdi. Şems mektubu okudu ve Hz. Mevlana’nın davetini geri çevirmeyerek 1247 yılında Konya ya döndü

Şemsin dönmesine herkes sevindi. Hz. Mevlana artık gülüyor, ziyafetler veriyor, sema meclisleri düzenliyordu. Şemsle sohbet günlere ve gecelere sığmıyordu.

Fakat bu huzurlu günler uzun sürmedi. Dedikodular, çirkin sözler ve iftiralar yeniden başladı.

1247-1248 yılında Şems aniden kayboldu. Onu bir daha ne gören, ne de izini bulan olmadı.

Hz. Mevlana, Şemsi çok aradı. Ayrılığın büyük acısıyla şiirler söyledi, gözyaşları döktü. İki kere Şama gittiyse de izine rastlayamadı. Şemsin bedenî varlığını bulamayan Hz. Mevlana, onu mana yönünden kendinde buldu ve aramaktan vazgeçti. Bir şiirinde şöyle der:

Beden bakımından ondan ayrıyım ama, bedensiz ve cansız ikimiz de bir nuruz.
Ey arayan kişi! İster onu gör, ister beni. Ben Oyum, O da ben.

İlahi aşkı Şems, Mevlana ve Konya’yı terk edip Şam’a göçe karar verince, Mevlana “Etme” diye yakarır ona….